Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Machine Head - Catharsis

Machine Head - Catharsis

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Vera : Volgens Robb Flynn (zie interview) worden artiesten net wat meer aangegrepen door wat er om hen heen in de wereld gebeurt dan de gewone man in de straat, aangezien zij door de band genomen emotioneler in het leven staan. En er is nogal wat gebeurd sinds pakweg drie jaar geleden voorganger ’Bloodstone & Diamonds’ verscheen, dat spreekt voor zich. Het is dan ook geen wonder dat Machine Head’s negende studioalbum de titel ‘Catharsis’ meekreeg, een zuivering van geest en lichaam van al die dingen die we te verwerken krijgen in dit ondermaanse.

Het is een veelomvattend werk van 75 minuten en drie eigenschappen verklappen we al voor we verder doorlichten: de songs zijn compacter en gebald, maar onder die korte songs vinden we ook meer gevoelige momenten wanneer Flynn niet buldert, maar breekbaar en sensitief klinkt. Bovendien worden de songs minder opgesmukt met orkestrale arrangementen (slechts een drietal), wat op de laatste albums toch wel gretig aangewend werd. Met ‘Volatile’ krijgen we meteen een opdoffer in het gezicht. De eerste kreet die ons bereikt is ‘Fuck The World’ en daar zal dit album uiteraard over gaan. Raggend snel met agressie en vurige gitaarsolo’s. Want Robb Flynn doet dit natuurlijk niet alleen: in bijna elk nummer zijn er schitterende gitaarsolo’s van Phil Demmel en de ritmesectie staat als een huis. De titelsong, met zijn bijhorende videoclip, vertoont een mooi contrast tussen de opruiende en zachtere egale, haast lijzige zang, terwijl het begin erg sfeervol is. We weten het, Flynn neemt geen blad voor de mond en dat is in dondertracks als ‘Beyond The Pale’ en ‘California Bleeding’ (over zijn haat/liefde verhouding met die plek) heel duidelijk. Of wat te denken van het dagboekfragment uit de drugscène in ‘Triple Beam’ dat ons rechtstreeks naar de zelfkant van de maatschappij leidt? ‘Kaleidoscope’ is dan weer een weinig verbloemende uitnodiging tot moshpits tijdens concerten.

Het wordt pas terug sensitief in het prachtige ‘Bastards’. Je zou het niet zeggen , maar hier richt Flynn zich tot zijn zonen en na de gevoelige passage maakt hij zich behoorlijk kwaad op de wereld. Even verderop kunnen we weer volop genieten van de breekbare gevoelige zijde van de artiest, meer bepaald in het sobere, maar aangrijpende ‘Behind A Mask’ en het langste nummer ‘Heavy Lies The Crown’ dat na een met gebroken stem gezongen introspectieve start voluit gaat in strakke riffs en gitaarsolo’s. Dit is pure heavy metal en wanneer het losbarst doet het me spontaan aan Manowar denken. Leuk! Maar daarna is het terug gebalde furie met onderwerpen als psychose e.d. Soms doet Flynn me trouwens wel wat aan de opstandigheid van een jonge Max Cavalera denken, maar beide bands hebben niet voor niets thrash als hoofdingrediënt. Toch gaat Machine Head veel breder hoor, want na enkele thrashgranaten krijgen we met ‘Eulogy’ nog een mooie, beschouwende afsluiter als welkom rustpunt. ‘Catharsis’ biedt dus een overvloed aan emoties. Soms woede, soms uitgelaten vreugde, soms introspectieve mijmeringen over vage verlangens. Het vertegenwoordigt het leven zelf en dit met een verregaande intensiteit die eigen is aan Machine Head. Releasedatum: 26 januari 2018.

<< vorige volgende >>