Death Angel - The Art Of Dying

Death Angel - The Art Of Dying

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : "Act IV - A New Ultra-Violence In Your Park!”

Er is meer dan een decennium totaal geen rekening mee gehouden en dan plotsklaps stijgt er begin 2004 uit de smogoverwoekerde stadswijken van San Francisco een digitale klomp thrashende heerschappij op dat je oren doet klapperen van genot. Deze zin gaat zowel op voor de onlangs verschenen knoepert van een krakert 'Tempo Of The Damned' van Exodus (ik ga nog even verder dan de her en der verspreide superlatieven in diverse metalzines door te stellen dat dit album zelfs hun eerste drie albums overtreft), als 'The Art Of Dying' van de Filippijnse nevenclan Death Angel. De mid tot eind jaren tachtig Bay Area-thrash doet gretig mee aan de immer pruttelende back-to-the-eighties-revivalziekte en laat ik daar nu een erg goed humeur van krijgen. Zeker als blijkt dat de oudjes feller, energieker en geïnspireerder dan ooit hun nieuwbakken repertoire schuimbekkend op ons uitspuugt.

Death Angel zal voor de jongere lezers (geboren < 1980) een onbekende naam zijn, voor iedereen die een Dynamo Open Air zonder Ticketservice of Mojopolie heeft meegemaakt, weet dat hun flamboyante thrash metal een behoorlijke originele inbreng bracht tussen al die andere honderden thrash metal combo's. Of je er nu van hield of niet, de vlammend snelle ('The Ultra-Violence', 1986/7), de hoekig tegendraadse ('Frolic Through The Park', 1988) en de melodieus swingende ('Act III', 1990) thrash metal van Death Angel stond op zichzelf. Zozeer op zichzelf, dat ze weliswaar beschouwd worden als een invloedrijke thrash band, maar dat ik tot op de dag van vandaag geen enkele andere band kan beschuldigen/roemen als zijnde een Death Angel-rip off. Death Angel was uniek.

En is dat nog steeds. Dat bewijzen ze met 'The Art Of Dying' dat grofweg het midden houdt tussen de drie bovengenoemde albums. Over het hoe en waarom van hun comeback is al genoeg gebakkeleid (Thrash Of The Titans, Dynamo Open Air), dus mocht je denken dat ook deze oud opgebakken lijken een graantje willen meepikken van de hernieuwde belangstelling voor eighties metalbands, dan verwijs ik je door naar hun website of bijvoorbeeld het interview elders in deze uitgave om de nuanceringen achter hun reünie beter te willen begrijpen. Daarmee niet zeggende dat ik je volledig ongelijk zal geven…

Daarentegen kun je nauwelijks van oude lijken spreken, daar ze allen nu tussen de ca. 30 en 35 jaar oud zijn. En dat terwijl de band al was opgericht in 1982 (!) en ze op één gitarist na (Gus Pepa is vervangen door Ted Aguilar) weer in de originele bezetting spelen. Snel uitrekenend kom je dan al snel tot de conclusie dat we hier spreken over de (voormalige) Jackson 5 van de metalscene.

Death Angel mark II verhoudt zich tot Death Angel als Deep Purple mark III tot Deep Purple mark II. Het is nog steeds verschrikkelijk goed, maar door (wellicht merendeels jeugdsentimentele overwegingen) net een tikkeltje minder indrukwekkend dan het voorgaande werk. Misschien ook omdat ze de productie opvallend "kaaltjes" en droog hebben gehouden, waarbij ik de zang van Mark Osegueda een tikkeltje te dun en niet altijd even overtuigend vind vastgelegd. Het is vanzelfsprekend in de verste verte niet zo allerbelabberdbelachelijkberoerd als 'The Ultra-Violence', maar geluidstechnisch is er nauwelijks een verschil of ontwikkeling te bespeuren met het veertien jaar oude 'Act III'. Het schijnt doelbewust gedaan te zijn… Het zij zo...

Niet dat de nummers daar trouwens veel van te lijden hebben, want met de krachtige, gevarieerde en energieke openers 'Thrown To The Wolves' en '5 Steps Of Freedom' klink Death Angel alsof ze nooit is weggeweest. Ook de navolgende tracks als 'Thicker Than Bleed' en de met vocoder opgeluisterde 'Famine' (hallo Richie Sambora?) zijn heerlijk gevarieerd met de voor Death Angel typerende spitsvondige samenballing van aanstekelijke melodie en energieke agressie. Edoch, ondanks het geweldige drumwerk en het kenmerkende gitaargeluid met de kort aangehaalde, bijna nerveus aandoende riffs, houdt het tweede gedeelte van de elf (plus intro) tracks tellende cd het energieke en hoge niveau niet helemaal in stand. Zo wordt 'Spirit' wordt gezongen door - ik meen - gitarist Rob Cavestany: melodieuzer, maar met een minder karakteristiek en krachtig stemgeluid in een op zich al wat minder boeiend nummer. Ook 'Land Of Blood' (dat wel wat wegheeft van de sfeer van een punkcover op Metallica's 'Garage-Days-Re-revisited') en het wat straf doorzagende 'Never Me' (wel met heerlijk sfeervolle gitaarsolo's) zitten net even onder het gemiddelde (nog steeds hoge) niveau. Gelukkig is het slotnummer 'Word To The Wise' een semi-akoestische powerballad dat in de buurt ligt van 'Room With A View': zowel qua sfeer, opbouw als kwaliteit.

Death Angel's nieuweling doet het succes van Exodus' comeback slechts dunnetjes over en dat is de enige kritiek die ik hen kan verwijten. Want ondanks enkele kanttekeningen is dit nog zeker een mooie manier om te sterven. En dat is een kunst op zich.

<< vorige volgende >>