Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Morbid Angel   - Kingdoms Disdained

Morbid Angel - Kingdoms Disdained

Label : Silver Lining Music | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Ramon : Om maar met een understatement te beginnen, er ligt behoorlijk wat druk bij Morbid Angel nadat frontman David Vincent op nogal eigenaardige wijze het kamp moest verlaten. Na de onfortuinlijke release ‘Illud Divinum Insanus’ werd de hang naar avontuur weer ingeruild naar het verlangen naar death metal in Morbid Angel’s puurste vorm. En zodoende werd duidelijk dat de uitgesproken karakters van Trey Azagthoth en David Vincent niet langer een match waren. Trey gaf op sociale media aan weer met Steve Tucker te werken om weer “real death metal” te gaan maken. Een klein detail, hij had op dat moment David Vincent zelf nog niet ingelicht, die op zijn beurt kort daarop zijn band I Am Morbid aankondigde, waarin hij het klassieke Morbid Angel materiaal uit zijn eigen periode speelde. Morbid Angel zelf echter verlegde de focus naar de nummers van ‘Formulas Fatal To The Flesh’ en nieuwer, de voorgaande Steve Tucker jaren, om het correct samen te vatten.

En nu grijpen ze terug op hun roots, met extreme metal die Trey hoogstpersoonlijk vanuit het niets heeft opgebouwd, met slechts zijdelings aanwijsbare invloeden om het aan op te hangen, met zijn eigen sterke wil en zijn krankzinnige hersenkronkels, uitgesproken met het diepste respect, overigens. Morbid Angel was altijd vruchtbare grond om de meest bizarre sounds en occulte twists in te verwerken. En dat was niet altijd even goed te begrijpen door iedereen, vergeleken met de hits die ze in de vroege dagen maakten, maar of je het nu goed vond of niet, bijzonder was het altijd wel. Met die donkere spiritualiteit en invloeden uit langvergeten religies verweven in hun diepste muzikale identiteit. Fans zullen de term “the ancient ones” maar al te goed herkennen. En nu rijst alleen nog de vraag of dit album de zoete wraak is van Trey Azagthoth waarmee hij het album waarop hij te weinig inbreng had van de kaart veegt?

En het antwoord is nee. Dit is niet het album waarmee Morbid Angel in één klap weer op de kaart staat, laat staan bovenaan. En begrijp met alsjeblieft niet verkeerd, ik geniet volop van elke seconde ervan, en ik merk ook dat na iedere luisterbeurt nieuwe dingen naar boven komen waardoor hij steeds meer eigen wordt. Als dit een nieuwe band was, was er een wervelwind aan citaten uitgerold, maar dit is het exceptionele Morbid Angel, die in alle eerlijkheid een beetje gewoontjes klinken. Daarbij ben ik volledig bewust van het feit dat ik stierlijk verwend ben als luisteraard, met de onbegrijpelijk goede catalogus die ze hebben, inclusief het Tucker tijdperk. En vergeleken daarbij vind ik eenvoudigweg te weinig momenten dat ik los kom, verheven wordt, verrast of gevangen. En toch, dit behoort tot de beste releases van 2017, zonder twijfel. Dus ja, ze horen nog steeds thuis bovenaan de posters van extreme festivals (op voorwaarde dat ze dit keer de papieren dan wel op orde hebben) en ja, ik ben behoorlijk blij met het resultaat, maar ik hoopte op een genadeloze death metal album dat het genre weer voor jaren zou bepalen. Zoals ze al zo vaak hadden gedaan. Maar dit is helaas niet veel meer dan gewoon weer een album. Één van de beste albums van 2017, maar niet naar hun standaard. Steve Tucker is overigens in bloedvorm en ik vind het album als geheel wel sterker dan ‘Heretic’.

<< vorige volgende >>