Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Diablo Swing Orchestra  - Pascifisticuffs

Diablo Swing Orchestra - Pascifisticuffs

Label : Candlelight | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Job : Stop even met lezen en druk eerst op play hieronder. Luister goed, want er gebeurt veel. Rare stemvervormers in de koortjes, een frontdude met een pittig stemmetje en dan ineens een banjo en een groove. Stanky riffs erachteraan en een hele sterke pulse. Wat, was dat een zangeres? Oh hey, een cello-solo, cool! Okay, wat de moederneuk zijn we aan het doen. Is dit bluegrass? Hoor ik Elvis? Oh, we zijn weer terug op de pulse, vet. Wow man, ik kan niet stoppen met mijn hoofd bewegen. En dan... BENNY HILL, MOTHERFUCKER. Ben je wakker?!

Vijf moeilijk lange jaren hebben we moeten wachten op de nieuwe van de Zweedse Avant-garde rockers van Diablo Swing Orchestra. Het is eindelijk zover: in december komt dan eindelijk ‘Pascifisticuffs’ uit en letterlijk elk nummer op deze plaat vergt de concentratie die ik hierboven omschrijf want elk nummer is een ontdekkingsreis op zich, zonder dat het als bijeengeraapt zooitje klinkt. Waar met het vertrek van praktisch originele zangeres Ann-Louice Logdlund een flinke dot opera en operette is verdwenen, is er een enorme hoeveelheid catchiness en drive voor teruggekomen; en dat terwijl platen als ‘The Butcher’s Ballroom’ en ‘Sing Along Songs for the Damned and Delirious’ al ontzettend lekker wegluisterder.

Een korte doorsnede: ‘The Age of Vulture Culture’ met de belachelijke high blower trompet melodietjes, ‘Superhero Jagganath’ met de smerige, smeeeeerige 8-snaartjes, ‘Lady Clandestine Chainbreaker’ met de Franse hoorns op het einde die bijna Middeleeeuws klinken zo mooi in hun reprise van het refrein, ‘Jigsaw Hustle’ met de discobeat, het enige operette-achtig aandoende nummer ‘Ode to the Innocent’ waar nieuwe zangeres Kristin Evegard even haar mannetje staat (kippenvel, zo expressief als zij zingt), ‘Interruption’ met de vertrouwelijk en weemoedige swing, ‘Karma Bonfire’ dat bijna doet denken aan ‘Voodoo Mon Amour’ in de opzet en tenslotte ‘Climbing the Eyeball’ dat zo heerlijk voortkabbelt met de geniepige strijkerstukken. Tussen deze dijken van nummers stromen korte instrumental interlude-beekjes die, hoewel ze niet in de weg zitten, ook niet bijster veel toevoegen maar al vanaf het prille begin vaste prik zijn voor de band.

Dit is de progplaat van dit jaar, waar Haken hem vorig jaar had. Dit staat met beide poten ferm geplant op de top triomfantelijk te swingen. En dan te beseffen dat het jaar best prima was voor prog. Ga. Dit. Luisteren.

<< vorige volgende >>