Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Adimiron - Et Liber Eris

Adimiron - Et Liber Eris

Label : Indie Recordings | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : ‘Et Liber Eris’ betekent een heel nieuwe start voor Adimiron, een Italiaanse band met gitarist Alessandro Castelli als drijvende kracht. Een nieuwe bezetting, een nieuw label en een nieuw album moeten hen nu een trap hoger op de ladder van het succes brengen. In het verleden was er nogal eens commentaar op de zang. Wel, op nieuwe frontman Sami El Kadi hebben we niets aan te merken. Wat de band op dit album presteert is vurige progressieve metal met invloeden van Opeth (prog death metal in die stijl) en Soen (de lijzige, gedragen cleane zang). Wel zijn de heftigste stukken meestal voorzien van ruwe grunts met –core randje. Het resultaat is een boeiend inventief werkje, complex, maar met veel gevoel voor knappe melodieën en dat uit zich in prachtige, gevoelsvolle gitaarsolo’s van de oprichter.

Nemen we ‘The Sentinel’ als uitvalsbasis, dan wordt er spanning opgebouwd na trage heldere gitaarklanken, gaat men op Toolachtige wijze over in prog structuren en weerklinkt zalvende cleane zang boven dit alles uit. Weldra barst men uit en volgen gretige grunts, soms met schreeuwerig timbre. De riffs worden drassig, maar meer lijzige zang wordt gevolgd door mooie gitaarsolo’s. Op die manier kleurt Adimiron zijn klankenpalet in. Er ligt een beetje dissonantie verholen in ‘Zero-Sum Game’, maar halverwege komt een halfruwe zanglijn die bijzonder catchy is. Het strakke spel in ‘Joshua Tree 37’ is intens, soms onrustig en wispelturig en naar het einde toe worden repetitieve stukken opgefleurd met levendige accenten. Het is mooi dat er na deze volgepropte songs een rustpunt komt tijdens ‘The Coldwalker’, misschien wel het mooiste nummer van dit album met vredige zang en knappe dynamiek. Want de opruiende grunts heersen terug in ‘As Long As It Takes’ en ook de volgende songs hebben hoekige wendingen en progressieve wispelturigheid. Toch ook prachtige momenten in het deels rustige ‘Stainless’ en de afsluiter ‘Zona Del Silencio’. De sound van Adimiron is hoekiger en complexe dan Soen, met een modernisme dat hen ook bij een jong publiek zal doen aanslaan (denk aan fans van The Ocean en Leprous). Een flinke stap voorwaarts die hen geen windeieren zal leggen hopen we. En dit valt zeker niet meer te omschrijven als ‘death metal’.

<< vorige volgende >>