Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Clouds - Destin

Clouds - Destin

Label : Eigen beheer | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Onlangs maakten we tijdens Darken The Moon VIII kennis met Clouds, een internationaal gezelschap met leden van o.a. Eye Of Solitude, Shape Of Despair en Funeral. Zij bleken dit jaar in eigen beheer een EP uitgebracht te hebben: ‘Destin’, maar die klokt vrolijk boven het uur af. Men heeft vier lange nieuwe tracks opgenomen met verschillende gastvocalisten, maar voegt er ook akoestische versies van de eerder verschenen songs ‘You Went So Silent’ en ‘Even If I Fall’ aan toe en het elf minuten durende ‘Errata’ dat eerder enkel digitaal verkrijgbaar was. Dat verklaart de speelduur.

Tot de min of meer vaste kern behoren de zangers Pim Blankenstein (Officium Triste) en Jon Aldara (Hamsferð). Wanneer de trage tokkelende gitaren met viool van ‘The Wind Carried Your Soul’ weerklinken, gevolgd door een doomuitval en sierlijke emotionele leads, kunnen we niet anders dan aan Saturnus en Officium Triste denken. Hun plaats op Darken The Moon (en een dag later op de Dutch Doom Days) was dus welgekozen. In dit nummer heeft de fluwelen zang van Ana Carolina (Mourning Sun) een gastrol en dat kunnen we plaatsen in de nabijheid van Trees Of Eternity. Tijdens de ruwe uitbarsting horen we ook mannelijke grunts en naar het einde toe zelfs serene cleane mannenzang. Het tweede nummer ‘Fields Of Nothingness’ baadt in een Swallow The Sun sfeertje (al deze bands zijn natuurlijk muzikaal verwant met elkaar) en daar past de vocale bijdrage van Mikko Kotamäki perfect bij. Zijn growls zijn verschroeiend en de cleane zang is prachtig en omringd door huilend gitaarwerk. Dit album – en bij uitbreiding Clouds – is dan ook een eerbetoon aan alle geliefden die we verloren hebben. In ‘Nothing But A Name’ blijft het lang kalm met piano, gitaar, weemoedige cleane zang en trage solo’s. Pas na vier minuten is er een eruptie met grunts. Hier is Mihu van het Roemeense Abigail de gastzanger. De solo’s die volgen worden langzaam maar zeker vuriger. Puik! Weer klassieke piano om ‘In This Empty Room’ aan te vangen. De zangeres van dienst – Gogo Melone (Aeonian Sorrow) – zingt krachtiger dan de eerste en eindigt zelfs met wat etnische zang. Ze is prominent aanwezig, al zijn er ook even grunts. De akoestische uitvoeringen van de twee oudere songs zijn pakkend en aangrijpend. Het ene met akoestische gitaar, het tweede met piano begeleid. Ook ‘Errata’ is overwegend kalm en introvert, maar wint toch wat aan heftigheid als de grunts eraan komen. Dit is een prachtig atmosferisch doom metal album, gebracht met verregaande integriteit!

<< vorige volgende >>