Mustasch - Ratsafari

Mustasch - Ratsafari

Label : EMI | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Frank D. : Jawel, het gebeurt weer! Alweer bestormt uit het hoge Noorden van Europa een stel ruw gemutste heren onze kusten en ze zijn tot de nek toe bewapend met vuige snoeiharde rock. Dit maal is het de beurt aan het Zweedse Mustasch dat met zijn debuutalbum 'Ratsafari' de deuren naar internationale erkenning probeert open te trappen. En dat die open gaan, is wel duidelijk.

Met een energieke mix van stoner rock, zeventiger jaren heavy metal a la Black Sabbath en speed rock gaat Mustasch de strijd aan met het gehoor van de luisteraar. En bij het lezen van deze typering weet de gemiddelde lezer wat te verwachten: ronkend gitaargeluid, rauwe melodieuze zang en een stevige ritmesectie. En dat is dan ook precies de succesformule die de heren tien van de elf nummers gebruikt.

Het album opent nog wat ingehouden met 'Stinger Citizen', maar zodra de eerste tonen van 'Black City' klinken is het duidelijk dat het startschot is gegeven. Dit logge nummer walst als een loslopende olifant de kamer in. Heerlijk zware drums (Mats Hansson), een dito basgeluid (Mats Johansson) en pakkende riffs (Hannes Hansson) vormen het perfecte platform voor de rauwe vocalen van zanger/ gitarist Ralf Gyllenhammar die qua stemgeluid herinneringen aan The Cult doet herleven. Na dit startschot laat Mustasch zich niet meer afstoppen en vliegt door met het zwierige 'Unsafe At Any Speed', waarvan de tekst een extra pluim en luisterbeurt verdient. Zelden een band zo beeldend de verwondering over hun eigen succes onder woorden horen brengen. Na de titeltrack 'Ratsafari' lijkt Mustasch even gas terug te nemen voor een moment van overpeinzing met '6:36'. Dit is slechts schijn, want na het ingetogen intro, ontpopt deze track zich in een stampende en stomende live-killer. Het is onmogelijk om het hoofd niet ritmisch te laten meedeinen op de pompende gitaren en drums. Het is een van de onbetwiste hoogtepunten van de CD. Na tracks als 'Frederika' en het opruiende 'Alpha Male' dient zich een adempauze aan met het instrumentale 'Mareld'. Dit is een wel heel vreemde eend in de bijt, want daar waar de andere tracks zich onderscheiden door het grovere gitaargeweld, is dit het muzikale muurbloempje van de klas. Ingetogen, sfeervol en rustig kabbelt dit nummer door. En hoewel het een goed nummer is, is het een onwelkome onderbreking van de rock vibe van 'Ratsafari'. En dat is jammer, want zoals gezegd, dit nummer verdient beter. Gelukkig pakt de band de draad daarna weer snel op gast met 'Lone Song (Reclusion)' en 'Monday Warrior' stevig naar het einde toe.

Hoewel de productie van het album, in de vakkundige handen van Jacob Hellner, zonder meer goed is, zou een iets zwaarder drum- en basgeluid nummers als 'Black City' en 'Unsafe At Any Speed' net dat beetje extra kunnen geven, waardoor de nummers echt onvergetelijk worden. Maar eerlijk is eerlijk: het geleverde product kan ook de toets der kritiek doorstaan.

Na een succesvolle tour met de Scandinavische buurmannen van Gluecifer lijkt Mustasch met dit album klaar te zijn voor een internationale doorbraak. Het is in ieder geval een album dat een gang naar de lokale platenboer noodzakelijk maakt.

<< vorige volgende >>