Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Freaky Jelly - Reverse

Freaky Jelly - Reverse

Label : Rockshots Music | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : De band Freaky Jelly ontstond officieel in 2013 maar de basis werd al jaren daarvoor gevormd. André Faustino (gitaar), Rafael de Paula (basgitaar), en Mauricio Gross (drums) hebben tien jaar lang samen gespeeld in de ‘schnabbel scene’ (bars/clubs), als coverband, voordat ze officieel met de progressieve metal band zijn begonnen. Julio Vince (keyboard) en Ricardo De Stefano (zang) sloten zich in 2014 aan bij de band en werd er hard gewerkt aan eigen materiaal. Dit jaar brengt de Braziliaanse band hun debuutalbum ‘Reverse’ uit en verschijnt zodoende in mijn mailbox voor een review.

De band is duidelijk geïnspireerd door Dream Theater, alles wat de band doet lijkt sterk op waar de prog legendes zo ijzersterk in zijn. Om maar een voorbeeld te noemen: het openingsnummer, ‘Reflections’, begint met een intro dat lijkt op ‘Peruvian Skies’ en gaat over in een riff die lijkt op die uit ‘The Mirror’, die gitaar solo van Faustino klinkt zoals John Petrucci die zou spelen en drummer Gross speelt af en toe wat op zijn Rototoms, net als Mike Portnoy dat deed. Helaas is het wel zo dat, als je muziek wilt maken in de stijl van Dream Theater, je wel van goede huizen moet komen, in de buurt komen is niet goed genoeg. Freaky Jelly komt niet verder dan in de buurt. De muzikanten kunnen best wel goed spelen hoor maar dit is allemaal net wat te hoog gegrepen. De drums klinken in de technische delen erg raar en ik twijfel of het is ingespeeld, en het gewoon te lastig was, of dat het (slecht) is geprogrammeerd. Zanger Stefano zingt doorgaans zuiver maar zonder kracht en inlevingsvermogen, wat de muziek wel nodig heeft, het klinkt wat saai dus. Bassist de Paula is bijna onzichtbaar, deels door de mix van het album maar ook door de keuzes aangaande zijn baspartijen die veelal hetzelfde zijn als de ritme gitaren, áls je hem hoort dan klinkt het wel goed. De gitaren van Faustino zijn eigenlijk best wel goed maar het probleem is dat hij zichzelf te vaak de vraag stelt: “what would John Petrucci do?’, hij klinkt daardoor als een Petrucci kloon die net het niveau mist om de partijen daadwerkelijk te spelen. Als laatste nog kritiek op de keyboards van Vince, die klinken vaak inspiratieloos en liggen soms dan ook onder het niveau van de band, luister bijvoorbeeld naar de keyboard lead in ‘Alicia’s Garden’.

Dat klinkt allemaal wel erg negatief zeg, zijn er dan ook nog positieve punten? Ja, gelukkig wel. Qua songwriting is het eigenlijk best een aardig album, goed zelfs als ik in acht neem dat dit het debuutalbum is! Bij vlagen vergeet ik even dat de instrumentbeheersing af en toe ondermaats is, zoals bij een groot deel van de nummers ‘Nothing to Feel’ en ‘Saints And Sinners’. Ik kan de Brazilianen alleen maar adviseren ‘less is more’, niet doen wat Dream Theater doet (weinigen kunnen dat) maar speel op eigen niveau! Als ze dit advies volgen dan geloof ik er wel in dat het nog wat kan worden, er is zeker potentie aanwezig. Ook mogen ze nog wat aandacht besteden aan het opnemen en mixen van het album, daar is zeker nog winst te behalen! Hoewel de band zeker potentie heeft moet ik deze plaat echt een mindere score geven.

<< vorige volgende >>