Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Veil of Maya - False Idol

Veil of Maya - False Idol

Label : Sumerian Records | Archiveer onder metalcore

Release type: Full-length CD

Job : Het is alweer tijd voor album zes van de vier heren uit Chicago onder de naam Veil of Maya. 2015 was het jaar der verandering voor de band, alwaar ze populaire zanger Brandon Butler verloren en gelijk de dappere keus maakten de muziek over een andere boeg te gooien. Als vervanger kwam Lukas Magyar, een dijk van een zanger die, naast enorm zieke grunts en screams, ook een imposant clean register had. Daar werd gretig gebruik van gemaakt op vorige plaat ‘Matriarch’, een plaat die de toegewijde fanbase erg opdeelde – een fanbase die clean zang helemaal niet gewend was van de band, gezien ze dat nog niet eerder hadden gedaan. ‘False Idol’ laat horen dat dat nergens voor nodig is: dit is een Veil of Maya dat precies de gulden middenweg vindt.

Vanaf opener ‘Fracture’ – met de openingsriff die de fan gelijk onderdompelt in herkenning uit ‘Unbreakable’ (‘id’), ‘Phoenix’ (‘Matriarch’) of ‘20/200’ (‘Eclipse’) – is al duidelijk dat ook Veil of Maya een beetje is geschrokken van de overdaad aan melodieus geneuzel op ‘Matriarch’. Begrijp me niet verkeerd – veel mensen verwelkomde de nieuwe sound met open armen (waaronder ikzelf), maar de band met de deathcore sound die toch vrij vaak naar death metal neeg was een beetje verdwenen. Hoewel op ‘False Idol’ veel van die echte death metal is verruild voor stevige groove en zwaardere djent, is de aggressie zeker op een hogere prio gezet. Lead single ‘Overthrow’ liet misschien een geluid horen dat dichter bij ‘Matriarch’ lag, maar geloof me: deze plaat is een stuk steviger, hoe je het ook wendt of keert.

Waar ‘Whistleblower’ bijvoorbeeld zijn weerga niet kent in belachelijke logheid en lompe d-beats (met wel heel vertrouwelijke sweeps eroverheen), en ook ‘Pool Spray’ zo smerig is dat je onbewust de drang krijgt om je oren schoon te maken, lijken nummers als ‘Manichee’ en ‘Citadel’ perfect de snoeiharde, oude Veil te combineren met de meer melodieuze, Periphery-geinspireerde nieuwe Veil. En dan is er ‘Follow Me’, dat fans toch echt weer even lekker zal maken voor “die goeie oude tijd”, met een bijna tech-death karakter. Veil of Maya trakteert met ‘False Idol’ de luisteraar op een sound die na een experimenteler album, terugkeert naar het vertrouwde zonder behaalde successen op de vorige plaat overboord te gooien.

<< vorige volgende >>