Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Stillborn  - Nocturnnals

Stillborn - Nocturnnals

Label : Black Lodge | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Het lijkt wel of gothic rock toe is aan een revival. Grave Pleasures scheert hoge toppen, Soror Dolorosa maakte zopas een knaller en met Then Comes Silence heeft Nuclear Blast ook een nieuwe sterke afvaardiging in het genre (ik noem er dan maar enkelen). In dit geval liggen de zaken anders. De beginperiode van Stillborn ligt ergens halverwege de jaren tachtig. Nog voor gothic als dusdanig gecategoriseerd werd, maakten ze een duistere, morbide plaat ‘Necrospirituals’ die op controverse bij de goegemeente kon rekenen. Sommigen beschouwen het nu als een cult klassieker.

Nog voor de uit Gotenburg afkomstige band destijds kon ingaan op touroffers, was er al een haar in de boter en verliet zanger Kari Hokkanen de groep. De anderen gingen nog een poos verder, maar zonder veel succes. Toch noemen bands als Paradise Lost, Entombed en Cathedral deze Zweedse gasten wel eens als invloed. In 2016 kwam de originele bezetting terug bij elkaar en vervolgens werd er gewerkt aan wat het comebackalbum ‘Nocturnals’ zou worden. Het viertal ging de studio in met Henrik Stendahl en kwam naar buiten met tien songs die vrij organisch en ruw klinken, ondanks de gepolijste stijl. Je zou dit old school gothic kunnen noemen, nog voor er teveel popinvloeden in het genre opdoken, ook al is de structuur en textuur van de nummers basic gehouden, met herkenbare, makkelijke refreinen en overzichtelijke lengtes van vier à vijf minuten per song. Ook de teksten zijn weliswaar duister, maar simpel. De stem van Kari Hokkanen is wel héél diep en laag, soms bijna crooner. Maar af en toe zingt hij ook wat ruwer (zonder van grunts te kunnen spreken). En zo kunnen we genieten van tien toegankelijke tracks, soms met opmerkelijk mooi gitaarwerk (bijvoorbeeld in ‘Oblivion Reloaded’, ‘They Forgive Nothing’ en ‘Anathema’). Die laatstgenoemde song is erg catchy en één van de sterkste momenten. De melodieuze leads zijn een meerwaarde, ook al wordt de algemene indruk op den duur dat alles nogal gezapig verloopt, niet flitsend. Maar dat hoort wel bij de verwantschap aan doom. Al bij al een onderhoudend album, zonder van een spraakmakende comeback te kunnen spreken.

<< vorige volgende >>