Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Schizofrantik - Ripping Heartaches

Schizofrantik - Ripping Heartaches

Label : Gentle Art Of Music | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Jurgen : Het Beierse Schizofrantik is met ´Ripping Heartaches´ toe aan album nummer zeven. Hoewel de band rond zanger/gitarist Martin Mayrhofer bijna twintig jaar bestaat, geniet men voornamelijk zekere bekendheid in de Duitse avant-garde scene. Buiten de landsgrenzen is Schizofrantik toch vrijwel onbekend. Op basis van wat op ´Ripping Heartaches´ ten toon wordt gespreid, zou daar toch hoognodig verandering in moeten komen. Zou je zeggen. De hoogwaardige potpourri van avant-garde rock en jazzy prog metal fusion verdient zeker meer aandacht. Daarvoor is Schizofrantiks ´schizofrene´ creatieve benadering interessant genoeg. Die schept uitdagende fundamenten in de albumtracks, opgehangen aan Boeddhistische bespiegelingen en de Weltschmertz van de huidige tijd.

´Satan And Death Seperated By Sin´ illustreert goed de sterke kwaliteiten van Schizofrantik op ´Ripping Heartaches´. Het tot in de puntjes verzorgde technische spel staat prima in dienst van de compositorische opbouw van de track. De technische fratsen zijn gedoseerd in hun complexiteit, schieten niet door in interessantdoenerij, en geven een gebalanceerde afwisseling van de meer heftige stukken enerzijds en de ingetogen anderzijds. De aan fusion/jazzrock linkende franje (die sfeervolle, springerige gitaarsolo´s) matcht fraai met de complexe staccato metalhooks à la Meshuggah.

Bij ´A New Day´ is voor het eerst zang te horen (op vier van het totaal aan zeven tracks zit zang). Mayrhofer beschikt over een prettig clean stemgeluid. Waar hij in het lekker dwarse ´Hungry Ghosts´ (leuke, koortsige tegendraadse timing) op momenten iets aangezet en verbeten zingt, doet hij dat voor de rest op het album met mooi afgepaste emotie en bepaalde warmte. Zang die nog weleens naar pop neigt en opvallend en verrassend goed past bij het sfeerbeeld en de complexe muzikaliteiten. Het geeft soms zelfs een tegenhangende luchtigheid aan de overwegend op het album aanwezige melancholie en hartzeer.

Schizofrantik verliest, ondanks het complexe spel op ´Ripping Heartaches´, eigenlijk geen moment de compositorische rode draad uit het oog. Zoals in datzelfde ´Hungry Ghosts´ Porcupine Tree-achtige metalriffs – denk aan ´Fear of a Blank Planet –, jazzy en funky patroontjes als logische puzzelstukken op de plek vallen. Of luister het bijna twaalf minuten durende en in smeuïge seventies prog verkerende ´Infinity´ erop na. Daarop balanceren King Crimson-wiskundigheid en avontuurlijk fladderende delen – zwierend toetsenwerk geeft veel die seventies vibe - in een erg sterk geheel.

Als Schizofrantik dan ook oog en oor blijft houden voor de gevoeligheden bij het navolgen van de genoemde rode draad, dan mag je stellen dat ´Ripping Hearts´ een zeer geslaagd album is geworden. De nogal steriele productie op de koop toe genomen (niet storend voor de gevoelswaarde), is dit album een overtuigende symbiose van speltechnische virtuositeit, atmosfeer, melodie, emotie en agressie. Schuw je niet een gezonde dosis avant-garde in de lijn King Crimson (vooral later werk; een album als ´Discipline´) en Frank Zappa, ga dan ook zeker het bijzondere, van gebaande paden afwijkende ´Ripping Heartaches´ eens beluisteren.

<< vorige volgende >>