Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Disabuse - Death Machines

Disabuse - Death Machines

Label : Raw Skull Recordz | Archiveer onder punk / hardcore

Release type: Full-length CD

Sicktus : Dames en heren… Opgelet. Ik moet iets bekennen. Ik ben helemaal geen hardcore / punk of crossover kenner. Hey, begrijp me niet verkeerd, ik hou best van oude Biohazard (SOTWA, MF!), Merauder en Madball, heb een zwak voor de rammelende beginjaren van de punk, kan een goede crossover plaat op z’n tijd waarderen, draai nog met enige regelmaat iets van CRASS of Minor Threat en die welbekende ‘Judgement Night’ soundtrack heerst wat mij betreft de pannetjes van het dak… Dus een liefhebber van die kant van de meer heavy muziekstijlen, zo op z’n tijd? Zeker, maar ik ben absoluut geen kenner van het hardcore / punk / crossover hoekje. Een plaat die in die genres binnenkomt, gaat doorgaans niet linea recta vanuit het Lords hoofdkwartier naar mij. Waarom ben ik nu dan toch degene die deze review schrijft?
Simpel: toen ik een klein, opgroeiend Sicktusje was, woonde ik in de Achterhoek (en later in Twente) en in die regio kon je begin jaren ’90 eigenlijk niet om Disabuse heen. Hun mini-CD ‘Sorrow & Perdition’ was – in elk geval lokaal – eigenlijk al vanaf dag één (1989) een klassieker van ruige, compromisloze-maar-pakkende thrashcore en de band speelde (in elk geval in mijn herinneringen) tamelijk vaak live. En, beste lezer, die liveshows waren gaaf. Fok-king-gaaf. Ik kan me ergens begin jaren 90 nog een show in Zaal Pan in Silvolde herinneren (nou ja, “herinneren”) waar ze, geholpen door een enthousiaste zaal, zo ongeveer de boel afbraken.

Afijn. Later, op ‘Personal Path’ (1998) en ‘Down In Disgrace’ (2002) ontwikkelde de band een iets meer ‘cleane’ stijl (of nou ja, in vergelijk met ‘Sorrow & Perdition’ in elk geval) en schoof wat meer naar de hardcore. Eerlijk is eerlijk: die platen heb ik niet zo heel veel gedraaid. Maar: ik bleef de band regelmatig live zien, vrijwel altijd shows die een grote grijns op m’n bakkes toverden. En volgens mij hebben de mannen tussen 2000 en nu ongeveer het wereldrecord comebacks en reünies gevestigd.
En nu zijn ze dus voor de zoveelste keer terug, met hun eerste studio release in 15 jaar! En da’s gaaf! (En trouwens ook reden voor een feestje vanwege het 30 jarig bestaan)

Hoe bevalt die schijf me? ‘Death Machines’ past gelukkig (wederom) niet echt in een braaf muzikaal hoekje. Beschouw de bands die ik aan het begin noem dan ook zeker niet als een blauwdruk voor Disabuse: het vijftal uit Winterswijk (en omgeving) knalt op ‘Death Machines’ weer heerlijk alle kanten op: punkig, hardcore, thrashy, het is volop aanwezig… Daarnaast is het (bij vlagen!) de meest naar death metal neigende release van de oudgedienden (1987) tot nu toe en krijgen we zelfs een vleugje stoner en grunge mee, om een uitschieter de andere kant op te noemen. Werkt dat goed? Ja en nee. Rode draad: dit is gewoon een prima knallende, groovende, pakkende en gevarieerde Disabuse plaat, die bol staat van de nummers die er om schreeuwen om live gespeeld te worden. Minpuntjes: het wat grunge-meets-stoner achtige ‘River Runs Red’ (nee, geen L.O.A. cover) en ‘We Bring Democracy’ kunnen me eerlijk gezegd niet bekoren en passen wat mij betreft zowel muzikaal als qua zang niet echt bij de rest van de plaat. Gelukkig is het merendeel van de plaat een fijne mix van ruige-maar-groovy-en-pakkende crossover.

De zang, daar moet ik toch ook nog wat over zeggen. De kern van de band is op alle releases altijd Patrick (bass), Jeroen (drums), Edwin (gitaar) geweest, met lange tijd ook zanger Arch (tegenwoordig gitarist bij Rise Above), met zijn tamelijk typische zangstijl. Een tijd had de band zelfs twee zangers, toen Ronny samen met Arch de mike pakte. Tussen haakjes, u begrijpt: ook dat was live erg vet. Naast deze mannen waren afwisselend Brian en Wouter de tweede gitaristen in de band – waarvan Brian inmiddels weer onderdeel is van de line-up, om de duik in de tijdlijn van de band maar even compleet te maken.
Nieuw in de huidige line-up is zanger Steven Tolkamp, die een paar flinke schoenen te vullen had. En dat doet ‘ie eigenlijk gewoon dikke prima! Ok, ik ben als gezegd niet echt fan van de op de meer grungy nummers naar Alice In Chains / Faith No More neigende vocalen, maar dat is maar een beperkt deel van de plaat na een jaar of 30 de microfoon overnemen van een zanger met een bepaald kenmerkende strot is niet niks. Doet ‘ie goed!

Anyway. Al met al is ‘Death Machines’ een prima, gevarieerde crossover schijf geworden, met ruim voldoende knallers die het volgens mij…. U raadt het al... Live erg goed gaan doen! See you in the pit!

<< vorige volgende >>