Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Arroganz - Primitiv

Arroganz - Primitiv

Label : F.D.A. Records | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Sicktus : Ik leerde Arroganz op ’kaos.kult.kreation’ (2013) en ’Tod & Teufel’ (2014) kennen als een band die vrijelijk invloeden uit (met name) de black en death scene combineert tot sterke songs en een eigengereid en zwartgeblakerd geheel, “…een geslaagd amalgaam van death en andere genres.”. Die beide platen kwamen relatief vlak na elkaar uit, inmiddels zijn we drie jaar verder en ben ik benieuwd naar welk naargeestig borrelend brouwsel de drie Duitsers ons ditmaal voorschotelen…

De eerste indruk is dat Arroganz er anno 2017 op deze vierde langspeler geen doekjes om windt: opener ‘Pilgrim’ ramt er meteen vanaf de eerste tel onsubtiel op los, om na een minuut of twee over te gaan op de troefkaart zwaar zagen en… En dan? Dan eigenlijk vooral de rest van het nummer zwaar zagen op standje repetitie. Wat mij betreft een onbegrijpelijke keus om met deze vrij matige track te beginnen – vooral omdat de rest van de plaat zo onwijs vele malen sterker is. Tweede track ‘Obliviate’ bijvoorbeeld begint na het echt tegenvallende ‘Pilgrim’ ook weer traag en slepend, maar is naargeestig, smerig, veel sterker, donkerder, overtuigender en gevarieerder. De track bevat een aantal subtiel opgebouwde tempo veranderingen, blijft boeien en grijpt je met de donkere, melancholieke sferen dan weer dwingend en dan weer krijsend naar de keel. Kijk, dit is de Arroganz die ik ken en waardeer! ‘Strait Paths & Grave Walls’ heeft dan weer een net even ander karakter, na het rustige into meer uptempo en schurend, knarsend, black’n’rollend. ‘Another God Dead’ is als een op hol geslagen pletwals, ‘Cortege’ een van de vileinste en meer gevarieerde tracks en ‘Sepulchral Cold’ (misschien wel de sterkste track op ‘Primitiv’) is een melancholieke, zich traag ontwikkelende, meanderende en uitgesponnen deathdoom sleper, die her en der ineens ontbrandt en toewerkt naar een gewelddadig hoogtepunt – gevolgd door stilte. Einde plaat. Tijd voor reflectie.

Sja… Wat is dan de conclusie ten aanzien van het totaal? Zeg het maar… ‘Primitiv’ is denk ik de meest schizofrene plaat van Arroganz tot nu toe. Koud. Hardvochting. Gevarieerd. Sterk in opbouw. Eigenlijk een dijk van een plaat dus (weer) - alleen zo jammer van die dertien-in-een-dozijn openingstrack…

<< vorige volgende >>