Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Drakkar - Diabolical Empathy

Drakkar - Diabolical Empathy

Label : Eigen beheer | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : De geschiedenis van het Belgische Drakkar gaat terug naar 1983. In 1988 verscheen het debuut 'X-Rated', waarop men redelijke heavy/speed metal ten gehore bracht, die echter niet de nodige in huis had om de band echt op te laten vallen. In 1990 bracht men nog een demo uit, waarna de band uit elkaar viel. In 1999 verscheen nog een demo van de band, maar de echte reünie was in 2012, gevolgd door de re-release van het debuut, ’X-Rated Reloaded, en een nieuw album, ’Once Upon A Time… In Hell!’ (2014), die mij – zoals u kunt lezen – ook niet echt kon overtuigen.

Eind september, drie jaar na ‘Once Upon A Time…’, kwam de band met deze derde langspeler. ‘Diabolical Empathy’ zet min of meer de lijn van de vorige plaat door, maar in vele opzichten heeft de band de zaken anders aangepakt. In eerste instantie heeft men gekozen voor een zwaardere, maar vooral modernere aanpak en is meer de moderne thrash kant opgegaan… met diezelfde irritante breaks en irritant schreeuwerige vocalen. Een nummer zoals ‘The Witches Dance’ doet haar naam vervolgens eer aan en is inderdaad een – vooral voor Drakkar-begrippen – een blij en dansbaar deuntje, waar ik echter helemaal niet blij van word. In ‘Stay With Me’ hebben we zelfs een (semi-)ballade… en wel met vrouwelijke vocalen! Sorry hoor, maar… wat??? Waarom??? En wat zijn die rare samples die regelmatig voorbij komen…? ‘The Ninth Gate Of Hell’ bevat dan weer meer heavy en power metal invloeden, terwijl we die progressievere invloeden die men op de vorige plaat liet horen ook hier tegenkomen. En zo bevat vrijwel elke song wel diverse invloeden en verschillende stijlen. Afwisselend is het wel, maar de band heeft de spijker volledig misgeslagen. De plaat maakt daardoor namelijk een chaotische en verwarrende indruk; alsof men niet precies weet wat ze wil en daarom maar gelijk alles heeft genomen.

De enige song die mij aanspreekt is ‘The Endless Way’, die lekker ouderwets en traditioneel klinkt, en waar ook de speed metal invloeden weer volop aan bod komen. Afsluiter ‘Hitchhiking Of Pain’ doet het met zijn gave riffs en duistere, dreigende sfeer ook aardig. De rest van de songs bieden – ondanks het feit dat men regelmatig met goede riffs komt, er aardig gemusiceerd wordt en het geheel dankzij de goede productie lekker knalt – maar weinig houvast en maken, zoals gezegd, een te verwarrende en chaotische indruk. De vocalen klinken daarnaast vaak te geforceerd en de zanglijnen zijn over algemeen verre van pakkend. Alles bij elkaar maken de nummers totaal geen blijvende indruk en is het men wederom niet gelukt om mij te kunnen overtuigen. Of mijn persoonlijke smaak en voorkeur daar veel mee te maken heeft durf ik in dit geval niet te zeggen. Fans van moderne metal met uiteenlopende invloeden [cliché-alert] moeten deze ‘Diabolical Empathy’ maar eens beluisteren en zelf oordelen.

<< vorige volgende >>