Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Heat - Night Trouble

Heat - Night Trouble

Label : This Charming Man Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Heat presenteert zichzelf als het beste dat Berlijn heeft voortgebracht sinds de Berlinerbol. Als reden hiervoor wordt een interessante omdraaiing van de realiteit toegepast. Heat is namelijk overtuigd van het feit dat authenticiteit een ander woord is voor technologische stilstand en dat dit goed is bovendien. Het nieuw album ‘Night Trouble’ is namelijk opgenomen met vintage apparatuur, op analoge tape en zelfs de promotiefoto’s zijn nog ouderwets in de donkere kamer ontwikkeld en afgedrukt. Met andere woorden, gegarandeerd computerloos en daarom fantastisch. Een bijzondere redenering waarbij een ieder met gezond verstand de non sequitur herkent. En des te ironischer is het dat de promo voor ‘Night Trouble’ de Lords of Metal burelen langs digitale weg heeft bereikt in de vorm van een aantal mp3 bestanden. Hoe moeten we nu ooit aan de hand van een gemankeerd en gecomprimeerd formaat beoordelen of alle moeite die is gestoken in het vermijden van moderne techniek heeft geleid tot beter klinkende muziek? Accepterend dat die vraag waarschijnlijk niet te beantwoorden valt – in ieder geval niet zonder te beschikken over een plak vinyl – rest de in feite belangrijkste vraag van allemaal: is het wat, die nieuwe plaat van Heat?

Laten we er niet om heen draaien: ongeveer elke noot op ‘Night Trouble’ refereert naar een bron die zich ergens in de magische tijdspanne van tien jaar tussen 1969 en 1979 bevindt, waarbij in eerste instantie vooral Thin Lizzy en AC/DC als inspiratiebronnen. Gek genoeg leidt deze schatplichtigheid ertoe dat Heat vooral lijkt op illustere bands als Graveyard, Horisont en Spidergawd. Heat is dus een Duitse navolger van Scandinavische navolgers van (met name) Britse hardrockers. Niet dat dit erg is overigens, het is alleen een constatering dat authenticiteit toch nog net iets anders is dan originaliteit. Maar goed, ‘Night Trouble’ hakt er lekker in en biedt een combinatie van lekker scheurende gitaren, vrolijk roffelende drums en de prettig jammerende zang van Patrick Fülling. Halverwege de denkbeeldige kant A van het album (oké, eigenlijk gewoon mp3 track 4) verandert de sfeer ineens van klassieke hardrock naar een soort van alternatieve country opgeluisterd met een rijk blazersarrangement. ‘Granny Notes’ is het prijsnummer van dit album, al is het maar omdat het strakke keurslijf even wordt losgelaten en er ruimte ontstaat voor een net iets ander geluid. Goed, het lijkt op momenten dan weer heel veel op Jason & The Scorchers meets Ryan Adams, maar wat zou het.
De rest van het album is weer in de intussen gekende stijl, waarbij opvalt dat de songs niet meer het niveau halen van de eerste helft van het album, wat vooral komt doordat het tempo omlaag gaat en de band voortdurend twijfelt of er nog een echte ballad op het album moet, met als resultaat een aantal “vlees noch vis” nummers. ‘Divided Road’ is het beste nummer van de tweede helft, toevallig of niet ook het kortste, maar zoals in de eerste circa achttien minuten wordt het helaas niet meer.

Ja, ‘Night Trouble’ klinkt goed, maar om dat nu op het conto van de gebruikte analoge techniek te schrijven gaat mij te ver. Daarmee doet Heat zichzelf ook te kort. Misschien moet de nadruk eens liggen op de catchy songs en de bovengemiddelde productie. Want dat is waar het begint en waar het eindigt in de muziek, niet bij het merk 1 inch tape of de juiste microfoons uit 1964. Dus wie daarvoor in de stemming is mag gerust zijn vintage corduroy broek, paisley print overhemd en bijpassende Afghaanse jas uit de kast trekken, alle LED lampen weer vervangen door gloeilampen (of nog beter: kaarsen in wijnflessen) en een mottig kelimtapijt over het laminaat uitrollen alvorens ‘Night Trouble’ op de koffergrammofoon te leggen. Maar ook als je minder fundamentalistisch bent aangelegd waar het om authenticiteit gaat dan valt ‘Night Trouble’prima te pruimen.

<< vorige volgende >>