Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Fabulae Dramatis - Solar Time's Fables

Fabulae Dramatis - Solar Time's Fables

Label : Eigen beheer | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Leon : “A union of ideas, experimenting with diverse cultural and musical influences combined into one project”, zo luidt de omschrijving van Fabulae Dramatis zelf als het gaat om hun eigen muziek. De band werd opgericht in 2011, door Isabel Restrepo (zang/sitar), Hamlet (basgitaar/zang) en Daniel Diaz.(gitaar/basgitaar), en bracht hun debuutalbum ‘Om’ uit in 2012, waarop maar liefst twaalf gastmuzikanten te vinden waren. Isadora Cortina (zang), die op het eerste album nog een gastmuzikant was, Maxime Moreira (drums), en Wesley Beernaert (zang) zijn de nieuwste leden van de band en doen mee met het nieuwe album ‘Solar Time’s Fables’, waar ook weer zes gastmuzikanten op te vinden zijn.

De groep heeft een interessant geluid dat het beste kan worden omschreven als een mix tussen avant-garde, progressieve metal, death metal en wereldmuziek. Hoewel ik over het algemeen een voorstander ben van een eigen geluid hoeft dat natuurlijk niet altijd te betekenen dat het goed klinkt, wat helaas het geval is bij Fabulae Dramatis. De liedjes zijn over het algemeen wat chaotisch, wordt er niet af en toe dissonant gezongen, en zijn de nummers, bij vlagen, ook eentonig. Als het album instrumentaal was geweest had ik het misschien nog wel een voldoende willen geven maar de zang maakt het geheel echt een onvoldoende, voornamelijk de krachtige maar cleane zang van Hamlet (of is het Beernaert?) en de dissonante opera stukjes van Cortina en Restrepo, zijn soms pijnlijk. Ik zeg bewust niet het woord ‘vals’ want de noten zijn (over het algemeen) gewoon zuiver, echter worden er partijen gezongen die niet mooi bij de muziek passen en dus dissonant worden. In het nummer ‘Stone’ is goed te horen hoe de zangpartijen niet mooi zijn, gelukkig wordt het nergens meer zo erg als daar. Sterker nog, wat mij betreft zijn de eerste drie nummers de grootste boosdoeners, daarna valt het allemaal nog wel mee. Zo zie je maar hoe belangrijk de volgorde van de nummers op een album wel niet is.

Er zijn gelukkig ook wat positieve dingen te noemen, want de band heeft wel een véél beter album uitgebracht dat de voorganger ,‘Om’. De liedjes zijn sterker, het geheel is strakker ingespeeld en ook de productie klinkt een stuk beter, mede dankzij de mastering van Jen Bogren. Drummer Moreira is geen slechte drummer, Beernaert best een aardige grunter, en Diaz kan best redelijk gitaar spelen, toch ben ik geen moment onder de indruk geweest van het spel. Hoewel de muziek mij af en toe doet denken aan After Forever, rond de tijd van ‘Decipher’, komt het helaas niet in de buurt van dat niveau. Het is dan ook een album om snel weer te vergeten.

<< vorige volgende >>