Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Epitaph - Live At Rockpalast

Epitaph - Live At Rockpalast

Label : | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Al meer dan veertig jaar, sinds 1974, is Rockpalast een begrip, een ijkpunt zelfs op de Duitse televisie. Op tijdstippen dat normale mensen al lang op één oor liggen, zendt de WDR registraties uit van live optredens van zo goed als alle denkbare Duitse en internationale artiesten. Van George Harrison, Herman Brood en REM tot Green Day en van Herbert Grönemeyer en Rammstein tot Tocotronic. Je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben wel eens een uurtje in de nachtprogrammering van de ARD gevuld. En niet alleen rock, maar ook metal zoals Baroness, Epica, Machine Head en zelfs Metallica en meer underground acts zoals Motorpsycho, Exploited – de lijst is eindeloos. Vreemd genoeg ligt deze goudmijn nog grotendeels onontgonnen te verstoffen in de archieven in Keulen, naast de banden met ‘Die Sendung mit der Maus’ en ‘Tatort’. Dat is doodzonde, want er valt heel wat moois uit de duizenden uren materiaal te destilleren.

Het Duitse label MIG Music is daar een aantal jaren geleden mee begonnen door – heel mondjesmaat overigens – keurig verzorgde cd’s en dvd’s uit te brengen met Rockpalastoptredens, waarbij vaak voor niet voor de hand liggende namen wordt gekozen. Zo is er nu een bijzonder uitgebreide box heruitgebracht van het Duits-Britse gezelschap Epitaph. Hier in Nederland nooit echt bekend geworden en intussen in Duitsland, na redelijk succes in de jaren zeventig, ook zo goed als vergeten. Nu is er dus een nagenoeg integrale registratie van drie shows van deze band die vaak onder de alles en niets zeggende noemer Krautrock in één adem wordt genoemd met bands als Amon Düül II, Faust en Guru Guru. Experimentele bands waar Epitaph totaal niet mee te vergelijken valt. Epitaph was meer een heavy progressive rock band die meer overeenkomsten had met andere Duitse bands als Birth Control, Jane en Night Sun. En misschien nog meer met Britse equivalenten uit die periode zoals The Pink Fairies, Groundhogs en Edgar Broughton Band, wat niet zo gek was aangezien de band een Engelse zanger/gitarist (Cliff Jackson, de enige constante factor in de band) en een Schotse drummer (James McGillivray) in de gelederen had. Het grote voordeel voor Epitaph was dat de band niet zo typisch Duits klonk en zodoende een groter internationaal potentieel had, maar gek genoeg heeft de geschiedenis uitgewezen dat juist de typisch Duitse, meer experimentele bands de tand des tijds het beste hebben doorstaan.

De MIG-Rockpalast box (3 cd’s en 2 dvd’s!) biedt volop gelegenheid om te zien of Epitaph terecht in de vergetelheid is geraakt. Bijna vier uur lang kunnen we Epitaph aan het werk zien (de cd’s zijn enigszins ingekort en bieden ongeveer drie uur aan muziek). Twee originele Rockpalast optredens live in de Keulse WDR-studio met redelijk complementaire shows uit februari 1977 en september 1979 en een reünieshow tijdens een ‘Best of Krautrock’ festival in Bonn, opgenomen in december 2004. Deze show vertoont een grote overlap met het optreden uit 1977 en legt de nadruk op de eerste drie albums uit de vroege jaren zeventig. De 1979 show is bijna volledig gevuld met werk van de albums ‘Return to Reality’ en ‘See You In Alaska’, de middenperiode van Epitaph die bij het reünieoptreden van 2004 bijna volledig is genegeerd. Niet dat het zulke slechte muziek is, maar de eerste drie albums waren nu eenmaal de beste.

Wat dat betreft is, als je niet zoveel tijd hebt, CD 1 de belangrijkste van deze box. De rechtlijnige boogie rock met progressieve snufjes wordt enthousiast gespeeld en komt lekker uit de verf, wat op zich best verwonderlijk is als je bedenkt dat de band net uit een tumultueuze periode kwam, tijdelijk gesplit en zo goed als failliet was na een desastreus verlopen Amerikaanse tournee en de originele drummer Jim McGillivray ongeveer twee weken voor het Rockpalast optreden was opgestapt. Vervanger Fritz Randow had slechts twee weken om intensief met de rest van de band te repeteren, maar het resultaat mag er wezen.

Zoals gezegd is vier uur best veel en is er flink wat dubbeling. Bijvoorbeeld elke show bevat ‘Going To Chicago’, wat op zich een aardige bluesrockstamper is, maar na twee keer weet je het wel. Een leuke bijkomstigheid is wel dat de shows een mooi, zij het onbedoeld tijdsbeeld schetsen. De shows in de WDR-studio waren weliswaar voor een klein publiek, maar wat een verschil tussen het schuchtere, beleefde applaus tussen de nummers en het enthousiastere gejuich bij de show in Bonn. In 25 jaar is er toch heel wat veranderd, zo blijkt wel. Niet in het geluid van Epitaph, want het optreden uit 2004 klinkt onverholen ouderwets. Tegenwoordig zouden we het retro noemen.

Conclusie: ‘Live At Rockpalast’ is een geslaagd tijdsdocument met drie shows die een band laten zien en horen die misschien niet wereldschokkend was en al helemaal niet het toonbeeld van krautrock, maar wel lange tijd een van de beste Engelstalige bands van Duitsland was. De uitgebreidheid van de box is enigszins overkill voor de normale muziekliefhebber. Fans van jaren zeventig (pub)rock kunnen echter niet om deze release heen.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>