Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ensiferum - Two Paths

Ensiferum - Two Paths

Label : Metal Blade | Archiveer onder pagan / folk metal

Release type: Full-length CD

Vera : Deze Finse folk/pagan/death metalhorde hoeven we niet meer voor te stellen want sinds meer dan twintig jaar zijn ze één van de meest actieve en enthousiaste vertegenwoordigers van dat genre. Ensiferum is een liveband bij uitstek. Dat hielden ze al voor ogen bij de opnamen voor ‘One Man Army’ en dat wordt nog meer duidelijk wanneer we album nummer zeven ‘Two Paths’ – net als de voorganger opgenomen met producer Anssi Kippo in de Astia studio - beluisteren.

Tussen twee atmosferische intermezzo’s met Finse titel aan het begin en het einde in, vinden we negen nieuwe tracks die zonder uitzondering opzwepend en meezingbaar zijn. Je kan stellen: meer van hetzelfde, maar dit zou de sterkte van de songs tekortdoen. Binnen de welbekende niche zit het immers allemaal zo vernuftig in elkaar dat je al na luttele luisterbeurten wordt meegesleurd in de leefwereld van de ruige heren en dame. Netta Skog is permanent ingelijfd na het definitieve vertrek van toetseniste Emmi en het spreekt voor zich dat we dus meer accordeon in de songs horen. Ook vocaal laat Netta van zich horen, meer bepaald in het feestelijke ‘Feast With Valkyries’ en het sensitieve stuk in ‘I Will Never Kneel’.

De plaat opent meteen met een kanjer: ‘For Those About To Fight For Metal’ is een hymne voor de fans en kan best doorgaan als AC/DC meets Ensiferum in tekst en gitaarwerk. Spetterend! Samenzang, koren en enige orkestratie worden veelvuldig aangewend in de catchy songs. Petri Lindroos’s rasperige grunt is herkenbaar uit duizenden, maar er valt ook opvallend veel (semi) cleane zang van bassist Sami Hinkka (en gitarist Markus) te spotten. Een puike wisselwerking tussen beide zangstijlen horen we in het titelnummer, een topper met zijn gitaar- en accordeonsolo plus een viooloutro. Het schurkende ritme in ‘King Of Storms’ doet wat Finntroll achtig aan (let op de barbaarse rochelzang), terwijl ‘Don’t You Say’ een beetje te luchtig wordt voor ondergetekende, maar live wel zal aanslaan. Wij kiezen eerder voor het stoere ‘I Will Never Kneel’ of het uitgelaten ‘God Is Dead’. Maar de klapper van ‘Two Paths’ is toch wel ‘Hail To The Victor’, want daarin wordt Ensiferum pas echt episch en beklijvend. Minder avontuurlijke, lange tracks op dit album dus, maar daar staat tegenover dat Ensiferum wel haar meest catchy en toegankelijke album tot nu toe gemaakt heeft. Succes verzekerd!

<< vorige volgende >>