Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Blackfinger  - When Colors Fade Away

Blackfinger - When Colors Fade Away

Label : M-Theory Audio | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : Drie jaar na het titelloze debuutalbum moeten we toegeven dat Eric Wagner er niet echt in geslaagd is om het volle potentieel van deze nieuwe start te verzilveren. Zo blijkt de veelbesproken ex-Trouble zanger wederom verhuisd (van Chicago naar Pittsburgh, PA) en heeft hij daar een nieuwe bezetting rond hem gevormd waarin o.a. gitarist Terry Weston van Penance en Dream Death grote sier mag maken om de superieure gitaarsolo’s van het debuut te evenaren. Hij heeft gelukkig wel die zwevende, huilende feel en knowhow. We blokletterden toen dat het een wervelende comeback was waarin de magie van Trouble terug zegevierde, maar na beluistering van ‘When Colors Fade Away’ lijkt het alsof die sterkte wel aan kracht heeft ingeboet. Dit is een vrij beschouwend album, desalniettemin toch wel ear candy voor de liefhebbers van doom.

Eric klinkt vrij moeizaam op dit album, alsof de kleur in zijn leven alweer verbleekt is. Daar is niets mis mee wanneer je doom metal maakt, maar zoals de zanger zelf stelt: het debuut was hoopvol, maar nu moeten de demonen weer aangepakt worden vooraleer terug een sprenkeltje licht te aanschouwen. Ook al veroorzaakt ‘When Colors Fade Away’ niet meer het overmatige enthousiasme van bij het debuut, toch valt er nog genoeg moois te beleven om comfortabel in te verzinken. De trage doom riffs van de titelsong worden aangezet met kalme, beschouwende zang en het gitaargeluid is huilend en intens. ‘Can I Get A Witness’ is uptempo raggend, maar de zang is eerder half gesproken en verhalend en ook in ‘All My Sorrows’ manifesteert Wagner zich eerder als een berustende en teleurgestelde verteller de wanhoop voorbij. Om dan zelfs in de beklijvende tragiek van My Dying Bride te zwermen tijdens het (toegegeven) aangrijpende ‘My Old Soul’. Dat is een intrigerend nummer, niet alleen vanwege de link met My Dying Bride, maar ook vanwege zijn meeslepende melodie en de tekst die ik vroeger al eerder hoorde bij Genesis. Niemand legt die link, maar omdat ik Genesis op de voet gevolgd heb, kan ik meezingen; ‘Old King Cole was a merry old soul, and a merry old soul was he’. Luister naar (url=https://www.youtube.com/watch?v=W35wtfcByIY]’The Musical Box’[/url] op 4’34’’ en liefst ook het hele fantastische nummer horen, beste lezers! Vreemd.

‘Afternow’ kent vette riffs en de meer geëxciteerde zang die we van Trouble kennen. Het enige nummer waarin Eric dit doet. Een song die niet aan onze aandacht mag ontsnappen is het melancholische en prachtige ‘Crossing The River Turmoil’. Slepend traag met mooie solo’s op doom basis en Wagner die ons weer een kijk in zijn hart geeft. De ingetogen zang in ‘Beside Still Water’ wordt gevoed door uitwaaierende gitaren en ook ‘Waiting For The Sun’ maakt een eerder depressieve en introspectieve indruk. Wanneer er in de eerder uptempo afsluiter ‘Till We Meet Again’ dan nog een resem verwijzingen naar Eric’s verleden de revue passeren, dan beginnen we ons echt zorgen te maken of het wel goed gaat met de eens zo flamboyante zanger. Doom metal fans kunnen dit blind aanschaffen!

<< vorige volgende >>