Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Dr. Living Dead! - Cosmic Conqueror

Dr. Living Dead! - Cosmic Conqueror

Label : Century Media | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Nima : Het Zweedse Dr. Living Dead! bestaat ondertussen tien jaar en heeft in de afgelopen zes jaar een drietal sterke albums afgeleverd vol ouderwetse, diep in de jaren 80-gewortelde speed, thrash en crossover. Als je nog niet bekend bent met deze band, moet je het zoeken in de richting van het oeroude werk van Slayer, Suicidal Tendencies, S.O.D., D.R.I., Anthrax, Nuclear Assault, Tankard, en bands zoals Municipal Waste, Gama Bomb, F.K.Ü. en soortgelijke acts.

Dit in doodskoppenmaskers-gehulde kwartet moest het nooit hebben van originaliteit en vernieuwing, maar wist wel telkens te overtuigen middels goede composities, ongeremde agressie en de nostalgie die ze opwekten. Door de jaren is de band weinig afgeweken van die sound en stijl, maar is op elk album met een ietwat andere benadering gekomen. Bovendien lieten de heren op elk album vooruitgang horen en hebben hun kunstjes steeds verder ontwikkeld. Dat alles geldt ook voor de vierder langspeler, ‘Cosmic Conqueror’, die eind deze maand verschijnt. De band gaat op de voorgenoemde oeroude traditie verder, en komt met een tiental pure thrash/crossover knallers in de 80s- en prille 90s-traditie. De stijgende lijn die men op de vorige albums liet horen is ook hier duidelijk het geval, en men heeft wederom een stap vooruit gezet. Wat mij hier opvalt is dat de nadruk meer op thrash ligt, maar ook dat de snelheid over algemeen iets lager is. Begrijp me niet verkeerd, want aan de ultrasnelle, geflipte en typische crossover komt de plaat zeker niet tekort, maar, nogmaals, de nadruk ligt toch meer op stampende mid-tempo headbangers. Daardoor klinkt het geheel iets meer “gezichtsloos”, wat geenszins negatief bedoeld is. Het is alleen dat dat de nummers hierdoor meerdere luisterbeurten nodig hebben om echt te blijven hangen. Dat in tegenstelling tot het materiaal op het titelloze debuut, die na enkele luisterbeurten voor een zeer lange in de kop bleef hangen. Maar goed, dat mag geen reden zijn tot klagen, want de band heeft een stel goede en krachtige songs afgeleverd, die de fans van het genre en fans van de voorgaande albums absoluut tevreden zal stellen. Mijn enige punt van kritiek is het instrumentale gitaarballade ‘Into The Fire’, die het album tot een irritante halt brengt en de vaart ontzettend verstoort!

<< vorige volgende >>