Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Bunker 66 - Chained Down In Dirt

Bunker 66 - Chained Down In Dirt

Label : High Roller Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Nima : Het debuut ’Infernö Interceptörs’ van deze Italiaanse herrieschoppers en de ouderwetse black/thrash n’ roll in het straatje Venom, Possessed, (oude) Bathory en vooral Hellhammer/Celtic Frost die men ten gehore bracht vond ik persoonlijk erg tof. Op de daaropvolgende ’Screaming Rock Believers’ ging de driekoppige helbrigade in hetzelfde straatje verder, al lag het accent vaak meer op de rock n’ roll kant. Echter vond ik ook dat album goed te pruimen.

Ik was dan ook benieuwd naar de derde langspeler, ‘Chained Down In Dirt’, die eind deze maand verschijnt. Alhoewel, “langspeler”… met een totale speeltijd van slechts 23 minuten, is deze langspeler behoorlijk aan de korte kant, maar okay. ‘Chained Down In Dirt’ gaat gelukkig in dezelfde stijl verder als diens voorgangers en de band komt wederom met de smerige, sleazy black/thrash n’ roll die we van ze gewend zijn. Qua snelheid en agressie neigt de plaat meer naar het debuut, terwijl het sleazy karakter van het geheel meer aan ‘Screaming Rock Believers’ doet denken. Wat dat betreft heeft men een betere balans gevonden in hun kunstjes. Wat mij echter opvalt aan het nieuw materiaal is dat de punksfeer en -invloeden er iets dikker bovenop liggen. De cleane zang die hier is geïntroduceerd draagt daar ook een aardig steentje bij. En die cleane zang is meteen mijn grootste “probleem” met de plaat. Niet dat die slecht zijn, maar ze passen mijn inziens niet echt bij deze band en halen bovendien de agressie er een beetje uit. De agressieve zang daarentegen is nog agressiever dan voorheen, maar klinkt (ondanks het feit dat deze heerlijk smerig en sterk, en bovenal goed klinkt en goed bij de muziek past) een beetje te standaard. Ik had liever die zware, brullerige, “blaffende” vocalen die men vooral op het debuut liet horen terug gehoord. Al met al is men daardoor een stukje identiteit – voor zover daar sprake van was – verloren.

Alles bij elkaar is het men wederom niet gelukt om het debuut – voor mij – te overtreffen, en alhoewel de plaat aan goede, pakkende riffs en dito zang, maar ook aan agressie niks tekort komt, mis ik hier het allesverwoestende karakter en de apocalyptische sfeer die het debuut kende een beetje. Maar dat verandert niks aan het feit dat we hier een lekker brok(je) pure metal en agressie voor de kiezen hebben die de fans van sleazy, zwartgallige thrash n’ roll en bands zoals Children Of Technology, Whipstriker, Blizzard, (oude) Bulldozer, Bulldozing Bastard, Toxic Holocaust en consorten absoluut zal aanspreken.

<< vorige volgende >>