Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Egonaut - The Omega

Egonaut - The Omega

Label : Mighty Music | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim S. : Och kijk, daar zijn de mannen van Egonaut weer. Twee jaar na de release van ‘Deluminati’ verschijnt nu ‘The Omega’, een conceptalbum. Ten opzichte van de vorige release is er een belangrijke wijziging doorgevoerd: de vocalen komen voor rekening van Emil Kyrk, de man die ook zong op het debuutalbum ‘Electric’. Dat heeft als bijkomend voordeel dat Frederik Jordanius – tevens verantwoordelijk voor alle songs - zich op dit album alleen hoeft bezig te houden met gitaar spelen.

Tja, concept albums. Ik ben er geen fan van. Het zijn de uitzonderingen die mij doen bevestigen dat het gros van de conceptalbums niet echt te pruimen zijn. Vaak veel te ambitieus. En hoe vergaat het Egonaut vraag je je af? Nou, eigenlijk een beetje in het midden. Er staan geweldige songs op deze schijf, maar er staan ook enkele gigantische missers tussen. Het verhaal dat wordt verteld gaat over een ‘zoeker’ die op zoek is naar zijn plek in de wereld van nu en wat er vervolgens met hem gebeurt op het moment dat hij die plek vindt. Nou, fijn dan. Kunnen we weer verder met muziek luisteren. Het album opent sterk met het classic rock achtige ’Initium’. Uitstekende vocalen, lekker midtempo en met een mooie balans tussen de riff en de Hammond. Het navolgende ‘Alienati’ stelt daarentegen minder voor maar ‘Offerings’ is vervolgens weer erg fijn: een soort mix van Rainbow en Deep Purple, met prominente toets partijen en sterke zang van brulboei Kyrk. ‘The Abdication’ is een lekker heftig, stuwend nummer met ook hier weer een erg dominante Dennis Zielinski op toetsen. Die man kan er wel wat van! Helaas is ‘The Pledge’ een song van niks en ook het instrumentale ‘Through The Eye’ stelt geen reet voor. En als ‘Awakenings’ mij ook niet kan bekoren word ik toch wel wat ongerust. Gelukkig moet de band zelf ook beseft hebben dat het album aan kracht aan het verliezen was, want met ‘Totentanz’ wordt het niveau in een ruk weer omhoog gekrikt. Met ‘Death Sworn’ (hallo Uriah Heep) wordt dit hoge niveau zeker nog even vastgehouden. Fijne uptempo headbanger! De laatste track ‘Revelations’ sleept dit album lekker loom naar het einde toe, met een excellerende rol voor Kyrk. Het blijft een eigenzinnig bandje, Egonaut. Van Volbeat naar de doom van Sabbath en op dit album is er weer een sprong gemaakt naar de classic rock van de seventies. En dat doen ze op de tot dusver meest overtuigende manier.

<< vorige volgende >>