Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ufomammut - 8

Ufomammut - 8

Label : Neurot Recordings | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Alles is relatief en een waarneming hangt af van het perspectief van de waarnemer. Dus als ik zeg dat de nieuwe plaat van Ufomammut (de achtste) een van hun meer toegankelijke is dan zegt dat op zichzelf niets. Binnen de Ufomammut discografie is het waarschijnlijk waar, maar voor de gemiddelde luisteraar zal zelfs een toegankelijke Ufomammut nog steeds even gemakkelijk te verteren zijn als een samenvatting van de filosofische werken van Martin Heidegger – om maar eens wat te noemen. Om nog even naar de natuurkundige hoek terug te keren: als er één band is die (geluids-)energie in massa weet om te zetten, dan is het wel Ufomammut. In de hedendaagse metalwereld zijn er maar weinigen die zo’n zwaar geluid weten te produceren als deze Italianen. Met een sinistere knipoog richting Einstein krommen Poia, Urlo en Vita – al sinds 1999 actief als Ufomammut – de ruimte zodanig dat het moeilijk ontsnappen is aan de monolithische tsunami van drones en ultralaag gestemde gitaren met snaren van iridium in plaats van gewoon staal. Heel erg zwaar dus. Of je wilt of niet, je wordt het zwarte gat dat Ufomammut heet ingesleurd, naar een alternatief universum waar titels als ‘Prismase’, ‘Wombdemonium’ en ‘Psyrcle’ niet langer betekenisloos zijn en iedereen de Pink Floyd achtige schoonheid ontwaart die verscholen gaat achter de meedogenloze muren van geluid.

‘8’ dus. Een kwartslag gedraaid het wiskundig teken voor oneindig. Een grapje dat je met een gerust hart kunt overlaten aan de grafisch bovengemiddeld begenadigde geluidgoochelaars van Ufomammut. ‘8’ is het achtste album van de band, als je de met een pauze van zes maanden geworpen tweeling ‘Oro: Opus Primer’ en ‘Oro: Opus Alter’ als één geheel telt tenminste. Minder bruut als dit dubbelalbum en ander recenter werk zoals ‘Eve’ uit 2010 en ‘Ecate’ uit 2015 maar nog altijd Ufomammut. De voorzichtige eerste schreden richting spacerock zoals die op ‘Ecate’ werden gezet, weerklinken luid echoënd op ‘8’. Toch is er zo ongeveer vanaf het eerste powerchord geen twijfel mogelijk: dit is Ufomammut, gespecialiseerd in tamelijk abstracte en bombastische geluidsuitbarstingen. ‘8’ begint verraderlijk lichtvoetig met ‘Babel’, een song waarmee Ufomammut dichter richting spacerock beweegt dan ooit tevoren. Het vervolg ‘Warsheep’ is behoorlijk uptempo en daardoor ook net even anders dan het archetypische Ufomammut nummer. Het valt op dat de songs weer nagenoeg naadloos in elkaar overlopen waardoor verwijzen naar songs bijna zinloos is. ‘Babel’ vloeit over in ‘Warsheep’, dat halverwege een tempoversnelling (en zodoende een eigen gezicht) krijgt en weer doorloopt in het lange ‘Zodiac’.

Strikt genomen volgen alle songs hetzelfde stramien: zware riffs die krom staan van de fuzz en andere vervorming, dof klinkende drums, echoënde zang die ergens achter in de mix is weggemoffeld (niet dat er veel van de losse kreten te verstaan valt) en allerhande synthesizerflarden om het af te maken. Zo doet Ufomammut het in wezen al 17 jaar en waarom zou het nu anders moeten? Dat is het dus ook niet en dat is goed nieuws voor de fans. De wat objectievere luisteraar zal vooral opvallen dat op een enkele uitzondering na (het met etherische zang opgevrolijkte ‘Psyrcle’ waarmee dit album eindigt) het wel erg veel van hetzelfde is. Drie kwartier lang dezelfde riffs, dezelfde grommende stofzuigerfuzz en dezelfde brulmantra’s maakt ‘8’, net als zijn voorgangers overigens, vooral voor de werkelijk toegewijde fans gefundenes Fressen. Voor de rest van de wereld is het ondanks de toegenomen, zij het incidentele, toegankelijkheid vooral afzien geblazen. Ufomammut is nog altijd een uitgelezen manier om de schapen van de bokken te scheiden.

<< vorige volgende >>