Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Samael - Hegemony

Samael - Hegemony

Label : Napalm Records | Archiveer onder industrial / ebm

Release type: Full-length CD

Ramon : Waar Samael ooit revolutionair was met één van de meest indringende, op black metal gebaseerde death metal platen ooit, en later door van stijl te veranderen naar symfonische industrial, is het de laatste paar albums een klein beetje een herhaling van zetten geweest. Sinds het veel heftigere ‘Above’ weet Samael het tempo wat makkelijker op te schroeven, gecombineerd met een bombast om van achterover te waaien. En altijd met de intense zang van Vorph, die overigens nog altijd niet veel aan zijn uitspraak heeft verbeterd. Niets van dat alles doet er toe, want bij het horen van de eerste fragmenten die Napalm Records naar buiten bracht, dat ik aanvankelijk weer meer van hetzelfde te krijgen, om een minuut later weer compleet ondergedompeld te worden in de magische grandeur die Samael heet.

Na vorig jaar de deal met Nuclear Blast kwijt te zijn geraakt, belandde de Zwitserse grootmacht rondom de broers Vorph en Xy bij Napalm Records. Er was toen al duidelijk dat ze wederom een kathedraal van een album hadden gemaakt, maar insiders mochten er een jaar lang niet teveel over kwijt, aangezien de hele mediacampagne nog gepland moest worden. En nu, ruim zes jaar na het verschijnen van voorganger ‘Lux Mundi’, wordt dit ‘Hegemony’ (door zanger Vorph uitgesproken als “hè-zje-moonie”) gelanceerd om de dertigste verjaardag van Samael te vieren. Ter gelegenheid daarvan treffen wij ook het nummer ‘Samael’ aan. Een aantal media berichtte overigens dat ook ‘Angel Of Wrath’ een verwijzing naar de bandnaam is, maar Samael is in de bijbel de mannelijke helft van het kwaad (Lillith de vrouwelijke) en wordt in ‘The Satanic Bible’ van Anton LaVey verwoord als “het gif der goden”.

Dat doet allemaal niet ter zake. Samael komt zoals van Samael verwacht mag worden. Plus een cover van Paul McCartney. De computer drums spelen overwegend speelbare drumpartijen af, de gitaren zijn laag gestemd en venijnig ingebracht, de orkestratie van Xy is grootser dan menig score bij een epische film en de zang van Vorph gaat dieper dan welke grunter dan ook. De band slaagt er niet zozeer in te verrassen, maar als je fan was, dan blijf je het tenminste nu ook. Hoewel, ze hebben een tweede radicale koerswijziging aangekondigd. Wat mij betreft mogen ze deze koers nog wel een paar albums blijven volgen. Maar de keuze is aan hen.

<< vorige volgende >>