Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Motorpsycho - The Tower

Motorpsycho - The Tower

Label : Stickman Records | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Wim : Hier word een mens vrolijk van. Althans ik. Een nieuw album van Motorpsycho. Hun vorige album ‘Here Be Monsters’ stond in de top 3 van mijn jaarlijstje van vorig jaar en ook hun optreden in Doornroosje was fantastisch. In de tussentijd verliet drummer Kenneth Kapstad de band (erg jammer, want die gast was ontzettend goed) en hij werd vervangen door Tomas Järmyr, een veelzijdige Noorse sessiemuzikant. Maar de core van de band, het tweetal Hans Magnus Ryan (gitaar) en Bent Saether (bass) staat nog steeds als een huis. Ook op deze nieuwe dubbelaar ‘The Tower’ zetten de twee heren samen met Järmyr hun volstrekt unieke sound weer neer.

Eclectisch dekt de lading niet als het om Motorpsycho gaat. De heren waaieren zover uit dat een rode draad simpelweg niet gevonden kan worden. Het album trapt af met het titelnummer, dat opgebouwd is rondom een lekkere riff en halverwege omslaat in een kakofonie van geluid om vervolgens heel fragiel te eindigen. De toon is dan dus meteen weer gezet. Het navolgende ‘Bartok Of The Universe’ hakt er genadeloos in en zal het live zeker goed gaan doen. In een track als ‘Intrepid Explorer’ horen we weer een fiks aantal ingrediënten die Motorpsycho zo karakteriseren: een geweldige spanningsopbouw, samenzang, vreemde breaks en akkoordenschema’s en als klap op de vuurpijl een psychedelisch middenstuk dat zijn gelijke niet kent. Diezelfde drie heren spelen echter ook een kinderslaapliedje als ‘Stardust’ wat het midden houdt tussen sixties folk en het beste werk van toen een band als Amplifier nog goed was (ten tijde van ‘Echo Street’). Een prettige mix van moderne rock en progrock in de stijl van Jethro Tull horen we in ‘In Every Dream Home’, wat heerlijk vol uit je speakers knalt.

CD2 opent met ‘The Maypole’ waarop de heren laten horen dat ze zeer geïnspireerd zijn en blijven door de muziek van bands uit de jaren 60 en 70. De vocalen klinken hier ook zeer fraai (eerlijk is eerlijk: dat zal live wel minder zijn). De veelzijdigheid van de mannen komt nadrukkelijk naar voren in het werkelijk prachtige ‘A Pacific Sonata’ waarin we een kwartier lang een band horen die subtiel en gevoelig begint om in het tweede deel vooral te laten horen hoe geweldig ze hun instrumenten beheersen. De lange gitaarsolo in het midden gedeelte behoort tot de beste die ik Ryan ooit heb horen spelen. Echt heel mooi. In het afsluitende ‘Ship Of Fools’ doet de band dat in dik veertien minuten nog eens dunnetjes over: prachtige overgangen en weergaloze instrumentbeheersing.
Motorpsycho bewijst opnieuw haar klasse. Ik verheug me nu alweer op de aanstaande concerten.

<< vorige volgende >>