Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Soror Dolorosa - Apollo

Soror Dolorosa - Apollo

Label : Prophecy Productions | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : De sterke gothic rock/new wave band Soror Dolorosa is nu door Prophecy Productions getekend en ik dacht in feite dat dit al eerder het geval was. Dat komt waarschijnlijk omdat ik ze voor het eerst zag op tournee met Alcest en Les Discrets waar ze dikke vrienden mee zijn. De band van zanger Andy Julie resideert in de lichtstad Parijs en komt met het derde album ‘Apollo’.

Daar is vier jaar aan gewerkt, want voorganger ’No More Heroes’ (kijk, een link naar The Stranglers) verscheen begin 2013. We krijgen er wel zeventig minuten gotische new wave pracht voor in de plaats en de evolutie in hun muziek verrast me heel aangenaam. Ooit woonde ik een concert bij van The Cure (rond 2002) en nadat ik hen een hele poos niet gevolgd had, viel ik stijl achterover van verbazing dat ze zo psychedelisch geworden waren met een overvloed aan uitwaaierende gitaren. Wel, bij Soror Dolorosa herhaalt dat gevoel zich nu. Wat is het gitaarwerk van David-Alexandre Parquier en Nicolas Mons prachtig! Natuurlijk bepaalt de warme, dramatische stem van Andy Julia en de prominente baspartijen van Herve Carles nog steeds de muziek en de stijl, maar de band gedraagt zich bevrijdt en kiest weinig voor vlotte korte gothic songs die als singles zouden kunnen dienen. Men gaat wat avontuurlijker tewerk met langere songs die erg sfeervol zijn. De vier kanten van de dubbel LP mogen gezien worden als het voorbijgaan van de seizoenen. Aldus bestrijkt het album de cyclus van het leven. Melancholie, verdriet en decadentie staan centraal, maar er is veel meer.

Zo gaat Soror Dolorosa al van start met het langste nummer van allemaal. Het titelnummer ‘Apollo’ begint met tokkelende gitaren en bezwerende zang, de drums vallen in en de strakke basbegeleiding is Spartaans. En daarop gaat het festijn van verrukkelijk uitwaaierende gitaarpartijen constant patronen weven tot je er duizelig van wordt. De heldere gitaarklanken en de waardige baritonzang openbaart zich veelal in vrij trage songs. De productie is top. We horen er echo’s in van The Cure, het gitaarwerk van U2 en Sisters Of Mercy’s duisternis, maar ook de postrock van Alcest en Les Discrets gloort wel eens door in sommige songs. ‘Night Is Our Hollow’ is daar een mooi voorbeeld van, net een zwevende opgang. Je zou kunnen zeggen hier: de band gaat post rock, maar die lichte affiniteit met dat genre is er altijd al geweest. In feite is enkel ‘Another Life’ zo’n catchy uptempo song voor de radio, de anderen beklijven door een slepende opbouw waar veel fraais in voorbij komt. Er staan veertien songs op en allemaal zijn het pareltjes die je een heerlijk gevoel geven. Het eindigt zelfs haast sacraal met ‘Epilogue’. Soror Dolorosa heeft zijn beste album tot nu toe gemaakt!

<< vorige volgende >>