Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Wucan - Reap The Storm

Wucan - Reap The Storm

Label : M.I.G. Music | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Wie winden zaait zal stormen oogsten. Na het twee jaar geleden verschenen ‘Sow The Wind’ is het niet meer dan logisch dat de Duitse retrorockers Wucan het nieuwe tweede album ‘Reap The Storm’ hebben genoemd. De oogst is een ambitieus dubbelalbum (de vinylversie althans) die slechts ten dele de belofte waarmaakt. Aan moed ontbrak het de Dresdenaren in ieder geval niet, want niet iedereen zal het aandurven om een album van 74 minuten uit te brengen waarbij de twee laatste nummers samen ruim 39 minuten in beslag nemen. Inderdaad, nummers van een vinylplaatkant elk.

‘Cosmic Guilt’(slechts 18 minuten lang) is op zich een vermakelijke psychedelische trip met een fikse greep uit de effecten-snoeppot, maar ‘Aging Ten Years In Two Seconds’ is een bijzonder geval. Gedurende 21 minuten, opgedeeld in maar liefst negen segmenten, wordt een smörgåsbord aan verschillende muzikale gerechten opgediend, van hard rock naar acid folk, van stoner naar experimentele psychedlica en weer terug naar blues rock. Het resultaat is wat je kunt verwachten bij een dergelijk buffet: indigestie. In tegenstelling tot ‘Cosmic Guilt’ is er geen sprake van een overkoepelend thema, terugkerende riffs of andere zaken die er op wijzen dat we met een enkel nummer te maken hebben. Extreem lang weliswaar met duidelijk verschillende delen, maar toch een geheel. ‘Aging Ten Years In Two Seconds’ is alleen maar een nummer omdat het zo op de plaat (vinyl of cd) geperst is. Het zijn eigenlijk negen losse nummers. Sommige daarvan zijn echte songs, andere meer experimentele geluidsflarden waarbij het lastig is om vast te stellen waar het ene deel eindigt en het volgende begint.

Wie zich richt op de eerste zes nummers van het album zal daarentegen niet teleurgesteld worden. Wucan blijft hier vrij dicht bij de succesvolle mix van retro hardrock met fluit die – vanwege die nadrukkelijk aanwezige dwarsfluit - wat weg heeft van een krautrockversie van Jethro Tull met een zangeres die nog het meest lijkt op een mix van Anouk en Anneke van Giersbergen achter de microfoon. Rauw en omfloerst tegelijk. Maar vergelijkingen doen geen recht aan de muziek van Wucan die ook heel goed zonder al die referenties te genieten valt.

Het is trouwens opvallend hoe anders Francis Tobolsky klinkt als ze in haar moedertaal Duits zingt en gelukkig doet ze dat op op ‘Reap The Storm’ vaker dan op het debuut. Toeval of niet, op ‘Sow The Wind’ was ‘Der Wandersmann’ niet alleen het langste maar ook het beste nummer van de plaat en nu is het openingsnummer ‘Wie Die Welt Sich Dreht’ het prijsnummer. Zorgvuldig opgebouwd en voorzien van een langgerekte finale met staand slot, valt het op door de pakkende riff, die deels doorklinkt in het direct volgende ‘Ebb And Flute’ (inclusief Duitse woordspeling!). Het laatste nummer van plaat een ‘Falkenlied’ is een bijna folky ballad. In beide songs klinkt Tobolsky ontspannen en natuurlijk, in tegenstelling tot de overige nummers waarin toch – subtiel misschien – te horen is dat ze liever en makkelijker Duits spreekt. Niet dat de in het Engels gezongen tracks slecht zijn, er is alleen een verschil te horen.

Al zal het een internationale doorbraak niet vergemakkelijken, hoop ik dat het derde album van Wucan volledig Duitstalig zal zijn en dat dan alle zaadjes zijn ontkiemd en uitgegroeid tot prachtige bloemen. Of om de Wucan metafoor te handhaven, tot een orkaan van schaal vijf.

<< vorige volgende >>