Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Paradise Lost - Medusa

Paradise Lost - Medusa

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Dennis : Met ‘Medusa’ zijn we aanbeland bij het vijftiende Paradise Lost album in negenentwintig jaar tijd. Na drie albums op Century Media tekenden de pioniers van de gothic metal vorig jaar een contract bij Nuclear Blast, die de laatste tijd wel heel goede zaken doen met het binnenhalen van bands als Paradise Lost, Memoriam, Possessed, Slayer, Opeth en My Dying Bride om er een paar te noemen.

De lange carrière van Paradise Lost kun je min of meer opdelen in drie tijdperken met elk vijf albums. In de aanvangstijd speelde de band uit Halifax, Engeland doom en death metal en met tweede album ‘Gothic’ uit 1991 werd een hele generatie metalbands beïnvloed van waaruit de gothic metal scene zou ontstaan. Na het succes van het album ‘Icon’ in 1993 en de definitieve commerciële doorbraak met ‘Draconian Times’ uit 1995 ging de band zich steeds meer toeleggen op het maken van door Depeche Mode en Sisters of Mercy geïnspireerde gothic rock. In deze tweede periode tekende de band ook bij het Major label EMI en bracht de softste platen ‘Host’ en ‘Believe in Nothing’ uit, platen waarop de gitaren grotendeels werden ingeruild voor keyboards. Na het tiende en zelf getitelde album ‘Paradise Lost’ ging het roer definitief om en brak het derde tijdperk voor de band aan, het tijdperk waarin de metal weer terug kwam in de muziek van Paradise Lost. ‘In Requiem’ uit 2007 markeerde de terugkeer naar een hardere sound, terug naar de metalroots, de stijl waarmee Paradise Lost ooit doorbrak als band. Op ‘Faith Divides Us, Death Unites Us’ en ‘Tragic Idol’ uit 2009 en 2012 respectievelijk, werd deze lijn doorgetrokken met als voorlopige hoogtepunt het in 2015 verschenen album ‘The Plague Within’. Vooral op deze laatste schijf bediende de band zich weer van zware doom & death en maakte Nick Holmes eindelijk weer veelvuldig gebruik van zijn diepe death grunts, die hij waarschijnlijk weer had herontdekt op zijn muzikale uitstapje met de all-star old school death metal band Bloodbath. Ook gitarist en songwriter Greg Mackintosh leefde zich op de zijlijn uit met zijn doom / death metal crust punk project Vallenfyre, en deze herontdekking van de death metal heeft duidelijk zijn sporen achter gelaten op de huidige composities van Paradise Lost.

In april van dit jaar dook Paradise Lost voor de tweede achtereenvolgende keer met producer Jaimie Gomez Orellano in zijn Orgone studios om het vijftiende studio album van de band op te nemen. Met elk nieuw Paradise Lost album zijn de verwachtingen steeds hoog gespannen. Holmes en co staan er om bekend telkens weer iets nieuws uit te proberen en geen Paradise Lost album klinkt dan ook hetzelfde. In het pers bericht voorafgaand aan dit nieuwe album werden we al gewaarschuwd (of moet ik zeggen ‘gerustgesteld’?) dat Medusa langzamer zou gaan zijn en meer doom en sludge dan ooit zou gaan bevatten. Welnu, ik kan u bevestigen dat dit zo is. Opener ‘Fearless Sky’ begint met een megatrage doom riff die de toon meteen voor de rest van het album zet. Nick Holmes bedient zich nóg meer van death grunts dan op het vorige album, maar nog wel steeds afgewisseld met zijn sombere heldere zang. Pas na zes minuten komt er een eerste echte versnelling in het nummer welke naar het einde toe van dit acht en half minuten durende weer terug vervalt in trage doom. Heerlijk! Het tweede nummer ‘Gods of Ancient’ is een walsend midtempo nummer met een ontzettend vette groove waarop lekker geheadbangd kan worden. ‘From The Gallows’ had in 1991 ook op Gothic kunnen staan en vertoont op enkele punten gelijkenissen met ‘Dead Emotions’ van dit album. Het titelnummer ‘Medusa’ is slepend en episch en ‘Blood & Chaos’ daarentegen upbeat en melodieus agressief.

Nick Holmes zei in het interview dat we vorige maand deden dat hij zo ontzettend genoot van hoe Black Metal zich de laatste jaren heeft ontwikkeld tot een soort van duistere atmosferische rockmuziek voor hipsters. Deze duistere atmosfeer waart ook rond over dit nieuwe album van Paradise Lost. Qua stijl gaan Holmes en co verder terug in het verleden van de band en brengen een mix van de Paradise Lost die we kennen van de albums ‘Gothic’, ‘Shades of God’ en ‘Icon’, maar dan in een modern jasje gegoten én met een bewust smerig, rauw en ongepolijst geluid. Ik ben echt onder de indruk van dit album! ‘Medusa’ mag dan wel het vijftiende album van Paradise Lost zijn in bijna dertig jaar tijd, maar de band heeft er duidelijk nog geen genoeg van en levert hiermee hun sterkste album in 20 jaar af! Wat een knaller!!

<< vorige volgende >>