Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Eshtadur - Mother Gray

Eshtadur - Mother Gray

Label : Bleeding Music Records | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Wilco : Uit Colombia komt doorgaans niet veel meer dan drugs en brute metal. Over de inname van verdovende middelen van de leden van Eshtadur kan ik weinig zeggen, maar hun metal is bruut. De band speelt moderne death metal waar de Soilwork adaptatie vanaf druipt gelijk een voorplantingsorgaan met alle denkbare ziektes.

Voor liefhebbers van klassieke ouderwetse death is dit dan ook niet echt een aanrader. Het album trapt af met ‘Belong To Nowhere’. De song klinkt iet wat mechanisch en digitaal, maar ontpopt zich tot een fijne death metal keutel. Bij ‘Plaguemaker’ wordt ik echt blij. Dit is een grandioos death metal epos welke de grenzen van het genre opzoekt. Daar komt bij dat er heel wat symfonische en orkestrale toevoegingen zijn. Maar vergis je niet, dit is wel een stevige beuker welke bijzonder onderhoudend is, met name door het geniale gitaarspel. Hetzelfde geldt voor ‘Cornered At The Earth’. Ook dat is een snelle, melodieuze, zeer onderhoudende geweldenaar. Bij ‘Desolation’ komt er echter een korte kentering. Dit is een deels trage song die (te) lang voortsleept. De snellere stukken zijn dan wel weer echt het aanhoren waard. Bij ‘Time Hole To Paris’ schiet het tempo weer omhoog, maar dit lijkt volledig uit de pen van Soilwork te komen. De songs hierna richten zich vooral op rammen. De luisterbaarheid wordt daar enigszins uit het oog verloren. Lang getimmer op dezelfde constante snelheid zorgt dat verveling toeslaat. Gelukkig weet men net voor dat ik wil skippen weer troef te spelen waardoor de songs toch boeiend blijven. De ‘Buring Heart’ cover (Survivor) is een heel vreemde eend in de bijt omdat deze deels clean gezongen is. Verrassend goed overigens!
De bonus songs zijn de minst interessante helaas.

Al met al een verrassend goed album met voldoende nuances om je aandacht erbij te houden, maar je moet het album wel de tijd geven. Het eerste deel van het album is wel het sterkst en kent het meeste een eigen smoelwerk.

<< vorige volgende >>