Listen live to Radio Arrow Classic Rock
End Of Green - Void Estate

End Of Green - Void Estate

Label : Napalm Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Het is donker, druilerig weer. Nat, miezerig en kil. En dat is het perfecte moment om weg te zinken in de soundtrack der treurnis van deze maand: het nieuwe album van End Of Green ‘Void Estate’. Nu waren de acht voorgaande albums van deze goth ‘n’ blues outfit uit Beieren altijd al getooid met depressieve teksten, maar daar stond gewoonlijk wel tegenover dat elke plaat ook een fiks aantal uptempo, vlotte gothic deunen bevatte. Niets van dit alles op deze opvolger van ’The Painstream’: dit is gitzwarte melancholie tot op het bot, waarbij het tempo overwegend traag en slepend gehouden wordt. Je zou zelfs kunnen stellen dat de doom invloeden van de beginperiode terug de kop opsteken nu men het 25-jarige bestaan gaat vieren op Summer Breeze. Laten we even dieper ingaan op deze beklijvende getuigenis van zelfreflectie en smart…

Traag en weemoedig, met mooie donkere zang en kalme gitaarornamenten is opener ‘Send In The Clowns’ meteen een slepend statement, met zang die steeds wanhopiger en ruwer wordt. De strofen van ‘Darkside Of The Sun’ worden zo laag gezongen dat we meteen aan Type O’Negative denken. De strakke, stompende gitaren geven later meer punch aan kordate zang. Op bedachtzame toon volgen ‘The Door’ en het gesofistikeerde, maar enorm diepgaande ‘Head Down’ wat me doet bedenken dat ook Katatonia en Anathema fans dit album in de armen zullen sluiten. ‘Crossroads’ is opeens verrassend vlot en uptempo, met een oersterke tekst en Dire Straits achtig gitaarwerk. Het blijkt een cover van Calvin Russel te zijn. O ja, die man kennen we nog van ‘Soldier’: puike keuze. De parade van droefheid wordt verder gezet met ‘The Unseen’ waar basgerichte gitaren, dreigende zang en opperste wanhoop heersen. Elk nummer is een parel die onder je huid kruipt, zeker het verhalende ‘Dressed In Black Again’ en het dagboekfragment over het verlies van een geliefde dat zeven minuten ‘Mollodrome’ noemt. Wat is dit oprecht aangrijpend en voorzien van prachtig emotioneel gitaarwerk! In ‘Worn And Torn’ vecht men in de tekst toch terug, zodat een sprenkeltje hoop blijft. In het intrieste ‘City Of Broken Thoughts’ moeten we dat namelijk niet gaan zoeken. Als afsluiter verrast men met ‘Like A Stranger’ dat zwevende e-bow klanken en sterke zang als ijkpunten heeft. Daarom krijgt het een atmosferische Sólstafir toets. Het bouwt langzaam op naar een verrukkelijke climax. Zoals je ziet, om eens flink te rocken, hoef je ‘Void Estate’ niet aan te schaffen, edoch wel om je als soelaas eens eindeloos te wentelen in grootste melancholie. Dit is het meest matuur album dat End Of Green ooit maakte, een kunstwerk vol diepgewortelde gevoelens als resultaat van een verblijf in dit tranendal dat de wereld geworden is. Het is tevens een gedurfde plaat, want ik kan de commentaren dat het allemaal te traag is al voorspellen. Deze luisteraars durven zich volgens mij niet te laten gaan in emotionele muziek. Ferme schouderklop voor End Of Green dus!

<< vorige volgende >>