Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Der Weg Einer Freiheit - Finisterre

Der Weg Einer Freiheit - Finisterre

Label : Season Of Mist | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : Met voorgaand album ’Stellar’ (2015) maakte het Duitse Der Weg Einer Freiheit ook de weg vrij naar meer internationaal succes. De band onder leiding van zanger/gitarist Nikita Kamprad hield er een bijzonder intens tourschema op na en vermeerderde alzo zijn fanbase over heel Europa. De titel van het vierde studioalbum ‘Finisterre’ staat voor ‘het einde van de wereld’ en als we even aan Cap Finisterre denken nabij de golf van Biskaje, dan denken we ook aan die weidse plekken waar het land in een eindeloze oceaan lijkt over te gaan, maar dit kan evenzo slaan op de kritische, pessimistische inslag der Duitse teksten.

Muzikaal trekt de band de lijn van voorgaande albums door. Het album bevat vier lange composities van tien minuten en meer, al is ‘Skepsis’ opgedeeld in twee delen. Het sterke contrast tussen verschroeiende black metal met zwartgeblakerde zang en plots opduikende introverte passages is in deze lange composities weer tot in de puntjes uitgewerkt, zodat langdradigheid nooit om de hoek loert, maar alles een meeslepende flow etaleert. ‘Aufbruch’ vangt aan met een monoloog en trage akoestische gitaren, vooraleer de furie ten volle losbarst. De Duitse taal maakt het net nog iets meer bitsig bij dit viertal uit Würzburg, maar er vallen al veel fragmenten te spotten waar men de pas inhoudt en prachtig leads over ons uitstrooit. Dit creëert een zwevend en zeer episch aureool, zodat de verhevenheid van sommige passages weer een erg sterk punt is. Er duiken zelfs even cleane koorachtige gezangen op. ‘Ein Letzter Tanz’ start ingetogen met schelle akkoorden, maar zelfs ondanks de blastbeats blijft men toch een slepende stijl in het gitaarwerk houden. Dit is een constant melodieus gegeven, tegen de furie in. Het eerste deel van ‘Skepsis’ is instrumentaal, met gelijke delen hapklare black metal en zachtere passages, om in het tweede deel woest uit te vallen met screams en snelheid. Toch kent ook dit tweede deel een slepende en haast doomachtige finale. Het titelnummer biedt meer van dat fraais en klinkt bijzonder opruiend, om naar het einde toe toch tot inkeer te komen en zelfs enige summiere orkestrale arrangementen in te zetten. En zo kan het maar zijn dat dit album eindigt met de weemoedige klanken van cello. Een lekkere kluif voor alle post black metal liefhebbers, met knipogen naar Wolves In The Throne Room, Endstille en Imperium Dekadenz, maar zeker een eigen smoel. Sterk album waarmee het succes zich kan prolongeren!

<< vorige volgende >>