Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Daydream XI - The Circus Of The Tattered And Torn

Daydream XI - The Circus Of The Tattered And Torn

Label : Sensory | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : Er komen heel wat metal bands van Zuid-Amerikaanse bodem, helaas zijn ze niet allemaal altijd even goed. De band Daydream XI komt ook uit deze regio, Porto Alegre in Brazilië om precies te zijn, en bestaan al sinds 2005. In de tussentijd hebben de heren al het een en ander uitgebracht waaronder de EP ‘Humanity’s Prologue’ in 2009 en het debuutalbum ‘The Grand Disguise’ in 2014. Na het debuut werd er afscheid genomen van bassist Tomás Gonzagaen en werd Benhur Lima (Keep Them Blind) gevraagd om voor hem in te vallen. Dit jaar mogen de mannen spelen op ProgPower USA, samen met Benhur, en brengen zij hun nieuwste album ‘The Circus Of The Tattered And Torn’ uit.

De band zegt voornamelijk een mix te spelen van rock, hard rock and progressieve rock, met invloeden van heavy metal en power metal. Gewoon progressieve metal dus. Muzikaal ligt het heel erg dicht bij wat DGM doet met hier en daar een vlaag van Symphony X. Na het intro wordt je direct begroet met pompende en knallende gitaar riffs die om je oren vliegen, een beetje zoals het laatste album van Symphony X, ‘Underworld’. Zanger/gitarist Tiago Masseti en gitarist Marcelo Pereira weten wel van wanten, ze zijn zeer bedreven in het bespelen van hun instrumenten en heb ik slechts bij de meest technische passages, af en toe, het gevoel dat ze op hun limiet spelen. Drummer Bruno Giordano heeft schijnbaar geen moeite met het hoge niveau en levert puik werk af! Het geluid wordt ook nog eens extra verstrekt door de uitstekende mastering van, wie anders, Jens Bogren (Opeth, Haken). Het album begint met sterke nummers zoals ‘Open The Curtains’ en ‘Trust-Forged Knife’, dit niveau wordt volgehouden tot ‘Overhauling Wounds’ waar het album wat inzakt met een paar rustigere nummers en passages.

De rustigere stukken zijn net iets te vlak en kennen weinig diepgang, mede door de cleane zang van Masseti die dan net iets te weinig karakter heeft om het interessant te maken. In de agressievere delen doet zijn stem mij overigens erg denken aan die van Mark Basile (DGM) en Jorn Lande, en ik moet ook eerlijk zeggen dat hij dat wél verdienstelijk doet! Nog een puntje van kritiek is dat de langere nummers minder sterk zijn dan de kortere nummers, ik heb het gevoel dat hier een duidelijke lijn of thema mist, of dat het een verzameling van overgebleven gitaar riffs is. Maar al met al zijn het kleine puntjes van kritiek, het is gewoon een sterk album. Ik ga deze jongens in ieder geval nauwlettend in de gaten houden! Een aanrader voor fans van Symphony X, DGM, Circus Maximus, etc.

<< vorige volgende >>