Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Crimfall - Amain

Crimfall - Amain

Label : Metal Blade | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Het Finse Crimfall bracht eerder twee albums uit: ’As The Path Unfolds…’ (2009) en ’The Writ Of Sword’ (2011) welke me erg enthousiast stemden. Ze liftten mee op de golf pagan/folk metal bands uit Scandinavië toen ook bands als Kivimetsän Druidi kortstondig furore maakten. Dat betekent folk metal met een zangeres en een mannelijke brulboei. In het geval van Crimfall mag je daar nog een weelderige orkestratie en black metal invloeden aan toevoegen, al zijn deze laatste zo goed als verdwenen op het derde album ‘Amain’ (wat betekent: met volle kracht vooruit). Enkel in de ruwe zang van Mikko Häkkinen horen we nog krijsinvloeden uit black, naast zijn rollende death grunt.

Maar dit is de band van gitarist Jakke Viitala en hij heeft het de laatste jaren niet onder de markt gehad. Inderdaad, na twee albums werd het stil. Geruchten deden de ronde: ze zaten zonder label en door interne spanningen was Helena Haaparanta vertrokken. De toekomst van de band hing aan een zijden draadje. Toch bleef Jakke songs schrijven en met dit nieuwe materiaal kon hij de anderen overtuigen om een volgende poging te wagen. Uiteraard moest alles nog grootser opgezet zijn dan voorheen. De band organiseerde alles zelf en riep de hulp van Jens Bogren in voor de productie. Metal Blade was de reddende engel om ‘Amain’ na zes jaar stilte daadwerkelijk uit te brengen.

Dit meest ambitieuze album van Crimfall trekt alle registers open wat orkestratie betreft. Nog meer soundtrack en minder metal. Sommige songs neigen eerder naar symfonische gothic metal met ‘beauty & the beast’ zang, zodat de folk invloeden niet zo gek veel meer overheersen. Het is in ieder geval groots opgezet en opent met een gewichtige verteller en filmische koorzang. ‘The Last Of Stands’ maakt aanvankelijk, door de zang van Helena, nog een folkloristische indruk en verwordt tot pittige black, maar alles is massaal en overdadig overmeesterd door orkestratie en massieve koorzang. Dit album is eerder een spektakel dan een heftig metalgebeuren. Vervolgens komt ‘Ten Winters Apart’ dat bestaat uit vier delen, ook op zichzelf staande songs, maar wel met kalme aanvang en in crescendo gaande naar meer heftigheid. Er komen veel bedachtzame stukken in voor, waar Helena mooi zingt, maar Mikko zorgt geregeld voor zware repliek. De gitaarsolo’s – vooral in ‘Song Of Mourn’ – zijn prachtig. Dit epos zal eerder fans van symfonische en gothic rock aanspreken, dan pagan liefhebbers. ‘Mother Of Unbelievers’ baadt in oosterse melodieën en heeft een overwicht van de ruwe strot van Mikko. Naar het schijnt is ‘It’s A Long Road’ een cover en dat merkt je aan het niet-metalen begin, tot men invalt met growls. Veel etnische zang in ‘Wayward Verities’, tot we in de lange afsluiter ‘Until Falls The Rain’ toch wel vertrouwde elementen horen met een fameus folky intermezzo. De epische uitval is hier erg geslaagd.

Ik blijf een beetje met een dubbel gevoel zitten. Je merkt dat de band zich heeft willen overtreffen, maar ik heb wat moeite met dit dichtgemetseld geluid waarbij het metal instrumentarium soms volledig ondergesneeuwd raakt. Dit album staat nochtans in de Crimfall discografie niet voor de winter, maar voor de lente en een nieuw begin. Volle kracht vooruit ja.

<< vorige volgende >>