Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Byzantine - The Cicada Tree

Byzantine - The Cicada Tree

Label : Metal Blade | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Patrick : Op de dag dat Byzantine begin 2008 het fraaie ’Oblivion Beckons’ uitbracht, trok het zelf de stekker uit het voortbestaan. Doodzonde, want het kon toch niet anders dan dat een band die zo’n parel uitbrengt, een mooie toekomst voor zich heeft? De band raakte (bij mij) uit het zicht en dat het viertal in 2010 weer bij elkaar kwam en drie jaar later in eigen beheer het album ‘Byzantine’ uitbracht, ging geheel langs me heen. Pas bij het verschijnen van ‘To Release Is To Resolve’ (2015), pakte ik de draad weer op. Op dat album bewees de band nog steeds sterk voor de dag te komen. Ook Brain Slagel zag wel heil in de groove metallers uit West Virginia. En van het één kwam het ander: via Metal Blade brengt het viertal nu hun zesde album uit: ‘The Cicada Tree’.

Het geluid op het nieuwe album is een voortzetting van het eerdere werk van het viertal. Kenners weten dan op voorhand al dat ‘The Cicada Tree’ vol staat met speelse, ongebruikelijke songstructuren, pakkende melodieën, staccato riffs, bijtende agressie, Meshuggah-achtige ritmes (’Trapjaw’), dikke lagen groove en pakkende energie. Muzikaal is er lastig één label op te plakken; mag ik het houden bij een door mij eerder gebruikte omschrijving van het viertal: technische (post-)thrash, vermengd met dunne laagjes metalcore, groove metal en allerlei progressieve invloeden. Ondanks dat de songs vaak lang zijn (61 minuten verdeeld over 11 tracks, met het 9 minuten durende ‘Verses of Violence’ als uitschieter) bekruipt me nooit het gevoel dat ze ook maar een tel te lang doorgetrokken worden. Dat zal mede komen door de door Byzantine aangebrachte variatie; van ingetogen gedeeltes (begin ‘Map Of The Creator’, ‘Dead As Autumn Leaves’) naar stuwende krachtige riffs (‘The Subjugated’, ‘Verses of Violence’) en dat het liefst allemaal binnen één track. Het soleerwerk (‘New Ways To Bear Witness’ en ‘Incremental’) is op momenten indrukwekkend. Nergens verzandt het technisch vernuft en de complexiteit in voorspelbare gedeeltes of zinloze clichés; het sterke gebruik van melodie zorgt voor veel samenhang en werkelijk alles staat volledig in het teken van de compositie. Al deze pracht en praal komt op een fraaie wijze bij elkaar in de track ‘Map Of The Creator’; het toonbeeld van al het moois waartoe Byzantine in staat is.

‘The Cicada Tree’ is wederom een sterk album van Byzantine. Hoe is het toch in vredesnaam mogelijk dat deze band bij weinigen echt bekend is? Wellicht dat dit album, en de distributie via Metal Blade, daar verandering in kan brengen.

<< vorige volgende >>