Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Badge - If It Hurts It Must Be Good

Badge - If It Hurts It Must Be Good

Label : Pride And Joy | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Henk : Wanneer je bij Lords of Metal begint wordt er gevraagd welke muziekstijlen je graag hoort. Naast het feit dat ik graag naar hardrock en heavy metal luister, kan ik een goeie bluesrock plaat ook wel waarderen. Vandaar aan mij de eer om deze nieuwe (derde) cd van het Zweedse Badge te bespreken omdat er in de bio gesproken wordt over hard blues rock/ classic rock.

De eerste verbazing is de cover van de cd. Deze verwacht je eerder bij een doom of death metal gezelschap. De grootste verbazing is echter daar wanneer de cd begint te spelen. In paniek pak ik de stijlomschrijving die bij LOM wordt gehanteerd er eens bij. Nee...blues-thrash-alternative-noise staat er niet tussen. Zo is het openingsnummer 'Reap What You Sow' toch het beste te omschrijven. De band is ooit gestart met het doel om nieuwe opwindende muziek te schrijven. Nou dat is met het eerste nummer van deze release in ieder geval gelukt. Wanneer het tweede nummer 'The Game' start is duidelijk dat we hier te maken hebben met een zeer bijzonder bandje. Zwaar vervormde gitaren op een niet alledaags ritme voeren de boventoon op deze zeer aggressieve song. 'Trapdoor' is de volgende rit in deze muzikale achtbaan. Een wederom keiharde bluesrocker met een zeer commercieel refrein wat doet denken aan The White Stripes. Dit is misschien de band waarmee Badge het beste te vergelijken valt. Dat gemixt met een verre neef van Led Zeppelin en het malle broertje van Nirvana. We gaan verder met 'In The Eye Of The Storm' waarin de mannen ons waarschuwen dat flirten met Jezus het leven niet compleet maakt. Dan weten we dat ook weer, zover dat natuurlijk niet al bekend was. Eigenlijk is de cd een aaneenschakeling van stijlen door elkaar. Zo start 'Traitor' met een country riedeltje om na een minuut om te slaan in een heftige rocker om meteen weer terug tekeren naar country in het couplet. Volgt u het nog?

In principe is deze cd maar op een manier te beoordelen en dat is zelf luisteren. De een zal dit te gek vinden terwijl de ander zelf gillend gek zal worden van zoveel diversiteit op een album. Feit is dat dit een zeer bijzonder werkstuk is waarvan ik ook niet precies weet welke waardering ik er aan zou moeten geven. Aan iedereen die classic bluesrock een warm hart toe draagt zou ik willen adviseren blijf uit de buurt. Iedereen die wel eens een experiment aan durft om te kijken waar zijn of haar muzikale tolerantie grens ligt moet gewoon de gok wagen en dit een kans geven!

<< vorige volgende >>