Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Atrox - Monocle

Atrox - Monocle

Label : Dark Essence Records | Archiveer onder industrial / ebm

Release type: Full-length CD

Jurgen : Het in het Noorse Trondheim gehuisveste vijftal keert na negen jaar weer terug aan het metalfirmament, na zijn laatste album ´Binocular´. Deze voorheen vooral atmosferische mixers van death en doom metal schuwen op hun nieuwe langspeler niet de boel aan te zwengelen met een goede portie progressieve elementen, die de atmosfeerbak in donkere kleuren dompelt van industrial en (enige) experimental. In 1988 begonnen als Suffocation – ja waar kennen we die naam ook weer van - ging men in 1990 verder onder de naam Atrox. Het duurde vervolgens nog – voorafgegaan door een aantal demo’s plus een zeven inch – tot 1997 eer eerste full-length ´Mesmerized´ werd uitgebracht, via het fameuze Noorse label Head Not Found (met onder andere releases van Ulver en The Kovenant). ´Binocular´ (Atrox´ vijfde langspeler) betekende al een kentering in de sound van de Noren. Met een wisseling van de wacht in de vocalen – van vrouwelijk naar mannelijk – en een gretiger gebruik van electronica en computers.

Bij het luisteren naar ´Monocle´ valt gauw op dat de death en doom-doseringen aanzienlijk zijn verminderd, sterker nog: de death en doom zijn praktisch verdwenen. Het zijn vooral strak omlijnde en toegankelijk groovende riffs die het metalbeeld bepalen, opgediend met een modern en vrij steriel geluid. Ondersteunende electronica als klinische beats en loops jagen de modernismen verder aan. De progressieve kleuring van het album vind je in zwierig verlopende tracks als ´Vacuum´ en ´Finger´. Die een bepaalde bevreemding door laten klinken en wat aanvoelen als licht-theatrale maskerades, middels de speelse ritmiek en kronkelende synthloops. Het volle, tamelijk eigen stemgeluid van zanger Rune Folgero (beetje dark wave) geeft daarbij Atrox´ proggy industrial metal een zekere dosis extravagantie mee. Het richting acht minuten klokkende ´For We Are Many´ is de meest stevig klinkende track op ´Monocle´, met name door de – ten opzichte van de voorgaande tracks – meer aanwezige dubbele basdrums. En opnieuw een aardig ´fladderende´ compositie, met een beetje naar Faith No More neigende rariteiten (zoals die band zijn songs daarmee kon en kan opsieren). Laatste twee nummers ´Movie´ en ´Target´ trekken dan eveneens nog wat feller van leer door meer stuwende dubbele basdrums.

´Monacle´ is concluderend een gemiddeld industrial metal album te noemen, voorzien van bepaalde spanning brengende progressieve en voorzichtig experimentele ornamenten. Echt uitschietende tracks zijn er niet op te vinden. De iets te vaak doorlopende upbeats en loopende electronica maken het gros van de acht nummers uiteindelijk toch wat vlak in de beleving, waardoor het album in zijn geheel niet echt beklijft. Het is eigenlijk vooral de bijzondere, fraaie zang van Folgero die ´Monocle´ dan genoeg overeind houdt.

<< vorige volgende >>