Hellfueled - Volume One

Hellfueled - Volume One

Label : Black Lodge | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : In alle stilte en in het uiterste geheim heeft Ozzy een nieuw album opgenomen! Terwijl de hele wereld en met name de media over Ozzy heen viel (alsof de terreinwagen, de quad, dat al niet voldoende had gedaan) en met hitsige, hysterische nieuwsgeilheid verkondigde hoe slecht Ozzy er aan toe zou zijn, blijkt zijn vreselijke ongeluk uiteindelijk alleen maar in scne te zijn gezet. Want Ozzy is still very much alive and kicks a lot of ass! Schijtziek geworden van al die poeha over hem door die uit de hand gelopen reality-soap, besloot hij de aandacht af te leiden om in alle rust te kunnen werken aan een nieuw album. Hij bazuinde via zijn fulltime manager/parttime vrouw Sharon in de rondte dat hij door een ernstig ongeluk met spoed in het ziekenhuis moest worden opgenomen en vervolgens langdurig volledige rust zal moeten nemen om te kunnen revalideren. Om niet het risico te lopen dat zijn vrouw zou kunnen denken dat hier een financieel risico aan verbonden zit (haar echtgenoot is de ideale melkkoe), besloot hij ook haar voor te liegen en tegenover haar de zwaargewonde zielepiet uit te hangen. Een leugentje om bestwil. Tenslotte kunnen we nu tenminste genieten van het eerste nieuwe Ozzy album sinds 'Down To Earth' uit 2001, zonder dat zijn vrouw en kinderen hem weer lopen te sarren. En weet je wat het mooiste is? Geloof het of niet, maar dit geintje heeft Ozzy dik twintig jaar geleden ook al een keer met Randy Roads geflikt! Ja ja, surprise! Terwijl iedereen al decennia lang denkt dat deze jonge gitaarheld dodelijk is verongelukt in een sportvliegtuigje, bleek niets anders dat Randy het ruige rock'n'roll leven zat was en snakte naar een anoniem burgerleven. Ozzy verzon een dramatisch verhaaltje en hupsakee: Randy vond zijn welverdiende rust. En nu, 22 jaar na het fakeongeluk, begon het toch weer in Randy's vingers te kriebelen. Zodoende staat Randy wederom naast Ozzy voor de nimmer verwachte opvolger van 'Diary Of A Madman'.

Elf tracks lang horen we de nasale klanken van Ozzy in harmonie met het melodieus piepend gescheur van Randy. Heerlijk om weer zo'n neo-klassiek geschoolde hardrockgitarist te horen spelen. En ook al horen we geen klassiekers als 'Over The Mountain' of 'Mr. Crowley', de nummers komen gemotiveerd en energiek over. En nadat Ozzy eerder door zijn dochter werd gechanteerd om de ballade 'Changes' met haar opnieuw te moeten opnemen, besloot hij nu, gefrustreerd door het resultaat, geen neuzelige zeikballads meer op te nemen en het volle album lang flink te gaan rocken. Ozzy is tenslotte de madman, nietwaar? En hij rockt weer als een getormenteerde duif de vleermuizen uit je oren: harder dan ooit. Desondanks is deze plaat vergeleken met de oorspronkelijk opvolger van 'Diary Of A Madman' - 'Bark At The Moon' met Jake E. Lee als gitarist - wel iets minder geslaagd, voornamelijk omdat er geen uitschieters opstaan. Maar gelukkig hoor je ook geen uitschieters naar beneden.

Wel amusant dat Ozzy hier als pseudoniem Andy Alkman gebruikt en Randy Rhoads onder de leugenachtige naam Jocke opereert. Inderdaad Randy, je mag niet jokken. Maar gebeurt dat niet eigenlijk ook een beetje in deze recensie? Och... Ozzy is terug zonder dat hij het zelf weet. Da's toch het mooiste?

<< vorige volgende >>