Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Tangent - The Slow Rust Of Forgotten Machinery

The Tangent - The Slow Rust Of Forgotten Machinery

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : Andy Tillison is goed op dreef, hij presteert het namelijk om elke twee jaar een nieuw album uit te brengen met zijn band, The Tangent. De band heeft sinds de oprichting vele wijzingen gehad in de line-up, met als enige constante factor bandleider Tillison zelf. In 2002 richtte hij de band op met muzikanten van onder anderen The Flower Kings en Van der Graaf Generator, niet de minste namen in de prog rock wereld. De groep heeft inmiddels al acht studio albums uitgebracht en zijn nu aangekomen bij album negen, ‘The Slow Rust Of Forgotten Machinery’.

Er zullen weinig verassingen zijn voor de mensen die de band al kennen, het album volgt grotendeels dezelfde lijn als de vorige twee, ‘Le Sacre Du Travail’ en ‘A Spark In The Aether’. Toch zijn er wel wat kleine en opvallende veranderingen, zo heeft Tillison dit keer zelf de drumpartijen voor zijn rekening genomen, na 30 jaar spelen vond hij het tijd om dit zelf maar eens te doen. Drummen doet hij capabel, maar op dit album is het een ondersteunend instrument dus er zijn geen grote verschillen te horen met voorgaande albums. Een groot verschil met vorige albums is echter wel de komst van Marie-Eve de Gaultier die, naast keyboard, veel van de achtergrond zang verzorgt. Hoewel haar zanglijnen niet van wereldniveau zijn heeft ze een stem die erg goed past bij die van Tillison, wat de plaat heel erg ten goede komt. Wat mij betreft mag zij op alle komende albums ook meedoen! Hoewel Tillison geen geweldige zanger is (of eigenlijk gewoon erg matig) heeft hij wel ontzettend veel karakter in zijn stem, en kan daardoor op een verhalende manier de luisteraar mee nemen door de muziek. De teksten gaan, zoals vaker bij The Tangent, over politieke en maatschappelijke onderwerpen en wordt er forse kritiek geuit. De combinatie van het verhalend zingen en de teksten werkt erg goed, het is dan ook een plaat geworden waar je voor wilt gaan zitten en aandachtig naar wilt luisteren.

Ook muzikaal is het dik in orde, zo zijn de baspartijen van Jonas Reingold erg goed, speelt Luke Machin (gitaar) de sterren van de hemel met waanzinnige gitaar solo’s, en ook Theo Travis (saxofoon en fluit) laat geen steekje vallen. Tillison neemt de meeste keyboard partijen voor zijn rekening, net als op vorige albums, wat hij dan ook uitstekend doet. Qua liedjes kan ik ook alleen maar blij worden, het zit gewoon goed in elkaar en er is geen zwak moment op het album te vinden. Het hoogtepunt is het, bijna 12 minuut durende, instrumentale nummer ‘Dr. Livingstone (I Presume)’, dat ook jazzinvloeden kent. Ik moet dan ook zeggen dat het gewoon een goede plaat is geworden, de beste van The Tangent in de afgelopen jaren, maar haalt het niveau van de eerste twee platen niet. Fans van ‘klassieke’ progressieve rock zouden hier echt even naar moeten luisteren.

<< vorige volgende >>