Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mogwai - Every Country's Sun

Mogwai - Every Country's Sun

Label : Rock Action Records | Archiveer onder post rock / post metal

Release type: Full-length CD

Wim S. : Een nieuw album van Mogwai. Daar word ik op voorhand al blij van. Want Mogwai behoort al jaren tot mijn favoriete bands. Ik heb de band gedurende die jaren zien evolueren tot wie ze nu zijn; het referentiekader als het gaat om instrumentale (gitaar)muziek. Wars van trends, van verwachtingen, van commerciële belangen. Altijd dat doen wat ze zelf willen doen. Dat verdient respect. Dit nieuwe album, ‘Every Country’s Sun’ is de opvolger van ‘Atomic’ uit 2016 en sluit muzikaal sterk aan bij wat op dat album te horen was.

We horen een perfecte balans tussen gitaren en toetsen/elektronica. En we horen ook weer die zo kenmerkende balans tussen harde en zachte stukken. Als geen ander weet Mogwai gebruik te maken van spanningsbogen; dat is echt heel erg knap gedaan. Het album opent met ‘Coolverine’, een prachtnummer. We horen de bekende gitaren, we horen een mooie opbouw en een geweldige bijdrage van bassist Dominic Aitchison, vooral in het tweede gedeelte. Hoe doet de band dat toch, met een paar (gitaar)noten zoveel zeggen, zoveel verbeelden. Vervolgens krijgen we met ‘Party In The Dark’ gelijk het minste nummer van het album, misschien wel vanwege de vocalen. Gelukkig wordt dit snel rechtgezet middels ‘Brain Sweeties’ met opnieuw een excellerende Aitchison. Wat zit zijn bas vet in de mix! Heerlijk hoe die vier lage snaren lekker doordenderen. ‘Crossing The Road Material’ is ‘vintage’ Mogwai: een paar noten op de gitaar (die meteen in je kop zitten), de repeterende drums van Martin Bulloch en waanzinnige bijdragen van geluidskunstenaar Barry Burns.

Dat bewijst Burns eens te meer in ‘Aka 47’, een track die bewijst waarom Mogwai zoveel geprezen (en gevraagd) wordt om haar filmmuziek. Ouderwets los gaan de Schotten in ’20 Size’, waarvan het tweede gedeelte bestaat uit een kakofonie van geluid. In de begintijd waren dit soort uitspattingen het handelsmerk van de band, nu is het meer uitzondering. Nu verstaat men veel meer de kunst van het ‘dreigende’ zoals in ‘1000 Foot Face’ waarin je wacht op een uitbarsting, die dus uiteindelijk niet komt. Die komt dan weer wel in het navolgende ‘Don’t Believe The Fife’, juist op een moment dat je het niet verwacht. ‘Battered At A Scramble’ en ‘Old Poisons’ zijn twee tracks die me wat minder kunnen bekoren; beide tracks zijn vooral knalhard maar zonder het vernuft wat de band normaliter in songs weet te verwerken. Gelukkig wordt dat weer ruimschoots gecompenseerd door het afsluitende ‘Every Country’s Sun’.

Mogwai heeft opnieuw haar status bevestigd. Het viertal – John Cummings heeft de band verlaten en wordt niet vervangen, zie ook het interview met bandleider Stuart Braithwaite, zet nog steeds de standaard voor instrumentale (post)rockmuziek.

<< vorige volgende >>