Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Soul Secret - Babel

Soul Secret - Babel

Label : Pride And Joy | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Wilco : Bij Italiaanse bands is er áltijd iets aan de hand. Ergens weten ze het altijd voor elkaar te krijgen een prima album om zeep te helpen. In veel gevallen is dat te wijten aan de erbarmelijke vocalen. In andere gevallen is het de kazigheid die te erg is. In weer andere gevallen zijn de teksten zo slecht dat je die niet met goed fatsoen kan lezen. Ook zijn de arrangementen regelmatig reden om jankend een recensie te schrijven.

Omdat er zo vreselijk veel Italiaanse bands zijn ontkom ik er niet aan maandelijks enkele hier van te voorzien van een kritische nooit. We hebben nu te maken met Soul Secret. Waar schort het dit keer aan? De band heeft inmiddels drie eerdere, progressieve conceptalbums uitgebracht en dit is dan nummer vier. Op deze site hebben ze behoorlijk hoge scores behaald. Dat geeft de indruk dat we hier met een band van een zekere kwaliteit te maken hebben. Dat valt ook niet te ontkennen. Men weet heel goed hoe ze hun instrumenten moeten gebruiken. De technische vaardigen zijn dan ook absoluut aanwezig. Men maakt nog steeds muziek in de stijl van Dream Theater en beheerst dat niveau op technisch gebied ook. Toch ben ik de eerste die de reeks van relatief hoge beoordelingen gaat doorbreken. Het schort namelijk aan drie dingen.

Ten eerste, uiteraard de zang. Die is bij Italianen bijna altijd onder de maat. Het gekke is echter wel dat zanger Lino Di Pietrantonio (die soms veel wegheeft van James Labrie) niet altijd slecht klinkt, en in de wat stevigere, hogere, passages is zijn stem meer dan voldoende. Soms echter is het niet om aan te horen wat hij doet. Dan verzandt hij in hopeloos gejammer. Zonde, want hij laat horen dat hij veel en veel beter kan. Dit is wisselvalliger dan het Nederlandse weer. Ten tweede is men vergeten rekening te houden met de luisterbaarheid. Prog metal is niet alleen laten zien wat je allemaal. Het moet wel gesmeed worden tot een song, ook bij een concept album. Met name de intro’s en de instrumentale intermezzo’s lijken alle richting en sturing te missen, alsof ze willekeurig in het nummer gestopt zijn. Er zijn al talloze bands die de band zijn voorgegaan met moeilijke basloopjes en dito drums. Dat is echt niet meer de moeite waard. Ten derde overdrijft men nogal. De rustige, gevoelige passages zijn net te zeikerig, de intermezzo’s te afwijkend, de zang te zoet, de instrumentale fratsen te vreemd.

Kijk, dat je heel veel kan op je instrument wilt nog niet zeggen dat je altijd maar alles uit de kast moet halen. In plaats daarvan lijkt het me een beter plan als de heren hun energie gaan steken in het schrijven van pakkende nummers. Dat kan namelijk prima zonder je technisch vernuft te negeren, luister bijvoorbeeld maar eens naar de band Seventh Wonder. De zanger moet zich beperken tot de wat meer stevigere passages. Want hij kan het echt wel, en dat is het frustrerende. Soms lijkt het wel dat we hier te maken hebben met twee verschillende zangers. En dat is volgens de bio toch echt niet het geval. Hier had naar mijn idee dus veel meer ingezeten, want ze laten wel degelijk horen (heel) veel in hun mars te hebben. Nu vind ik dit geen lekker album. Ik denk ook niet dat liefhebbers van progressieve metal/rock hier mee uit te voeten kunnen omdat het vaak net té is. Kort gezegd: less is more.

<< vorige volgende >>