Soulfly - Prophecy

Soulfly - Prophecy

Label : Roadrunner Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Aernout : Max Cavalera heeft oneindig veel krediet opgebouwd met wat hij eind jaren 80 en begin jaren 90 met Sepultura en Nailbomb op de wereld heeft losgelaten. Dat hij daar met Soulfly nooit echt de vruchten van heeft weten te plukken, verbaast me. In mijn optiek was Soulfly een logische voortzetting op 'Roots', maar als ik tijdens concerten naar het publiek om me heen kijk, waan ik me letterlijk in een kinderzee. Sterker nog, toen ik vorig jaar door Horst naar Tilburg gestuurd werd om het optreden van de '3' tour bij te wonen, was een kraker als "Chaos AD niet in staat om de zaal los te krijgen. Die kenden ze simpelweg niet.

En nu, vrijwel precies een jaar later, is daar 'Prophecy', het vierde wapenfeit van Soulfly. Schuwde Cavalera, die nog steeds dezelfde boodschap over probeert te brengen, het experiment sowieso al niet, nu heeft hij aan die zinsnede weer een nieuwe dimensie gegeven. Hij gaat verder dan het toevoegen van trommels en de berimbau. Op 'Prophecy' vinden we in "Mars (mijn favoriete nummer van de plaat) een eerste vleugje reggae en een prominente Spaanse gitaar gecombineerd met gitaargeweld en het zo karakteristieke brute schreeuwen van Max, vrouwelijke zang (net als op '3' overigens) vinden we terug in "Wings. Dat het qua reggea in "Mars nog wel meevalt, bewijst Max twee nummers later, in het langste nummer van de plaat. Het begin van "Moses heeft op het schreeuwen van Max na namelijk niets meer met metal van doen. Jammer dat de langere uithalen hier niet uitblinken qua zuiverheid. "Porrada begint dan weer als een typisch Spaans nummer, maar transformeert nog binnen de minuut tot een track op punk-snelheid, vol woede. Het leuke is dat binnen die agressie het Spaanse thema van het begin van het nummer herhaald wordt, zij het nu met elektrische gitaar en distortion. Niet veel later wordt er door Marc Rizzo lustig op los gesoleerd, en aan het einde daarvan komen de eerste 'typische' Sepultura/Soulfly wereldmuziekgeluiden uit mijn luidsprekers. "In The Meantime sluit hier dan ook naadloos op aan ,en ik merk dat ik bij dit nummer, hoe opzwepend het ook moge zijn, steeds mijn interesse tijdelijk verlies, om die pas weer terug te vinden tijdens de twee vrijwel geheel instrumentale afsluiters van de plaat, hoe Spaans die ook moge zijn. En dan de laatste minuten... Ik vind ze geweldig (grappig), maar of iedereen van big band carnavalsmuziek houdt...?

<< vorige volgende >>