Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Excalion - Dream Alive

Excalion - Dream Alive

Label : Scarlet Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wilco : Het Finse Excalion heb ik in 2007 leren kennen als een clichématige, maar erg fris klinkende power metal band. ‘Waterlines’ was stevig, maar ook luchtig. Het opvolgende ‘High Time’ (2010) viel tegen, dit album was meer standaard en saai. Met ‘Dream Alive’ zijn de Finnen na zeven jaar eindelijk weer terug met een nieuw album. Zanger Marcus is nieuw en dit is zijn eerste wapenfeit. Wat is er van het nieuwe album geworden?

Het heilige vuur van ‘Waterlines’ is nog niet helemaal terug, maar dit album klinkt wel stukken energieker en boeiender dan het vorige. De sound op deze verse plaat is vooral wat agressiever en duisterder. Zanger Marcus heeft zijn draai nog niet helemaal gevonden volgens mij. Soms klinkt hij namelijk ronduit saai en soms echt heel overtuigend. Vals zingt hij echter gelukkig nooit. Wanneer hij soleert laat hij echter horen over een echt goede, zuivere stem te beschikken. Hij zou echter wat meer power kunnen gebruiken. De muziek dan. Opener ‘Divergent Falling’ is een bloedeloos niemendalletje die geen enkele indruk maakt. Stukken beter is opvolger ‘Centenarian’. Deze song kent veel meer energie is klinkt fris en spetterend. ‘Marching Masquerade’ is vervolgens weer een tegenvaller. Deze Finnen lijken zich te hebben aangepast aan het Nederlandse weer de afgelopen maand. Op en af. ‘Amelia’ is namelijk weer echte opleving. Zo gaat het eigenlijk het gehele album door; sterke tracks worden afgewisseld met standaard, weinig enerverende liedjes. De songs worden naar het einde toe wel steeds interessanter. Afsluiter ‘Portrait On The Wall’ bijvoorbeeld is een lange gelaagde song en meteen het hoogtepunt van de plaat.

Wanneer ik zelf deze review terug lees kan ik me voorstellen dat je het idee hebt dat we hier te maken hebben met een matig tot redelijk album. Toch is dat niet het geval. Dit is wel een bovengemiddeld power metal album. Het is alleen niet zo sterk als ‘Waterlines’ was. Daar komt bij dat we de laatste tijd nogal verwend zijn met albums van bands als Civil War, Nightmare, Orden Ogan, Iced Earth en Bloodbound. Het niveau van deze bands wordt net niet gehaald. Daar staat wel tegenover dat dit album puurder en oprechter klinkt dat dan van de genoemde bands. De liefhebber van power metal met degelijke zang kan hier echter niet de mist mee in gaan. Ook voor de liefhebbers van instrumentaal geweld is hier voldoende te genieten, de solo’s zijn niet van de lucht en klinken gewoon erg lekker.

<< vorige volgende >>