After Forever - Invisible Circles

After Forever - Invisible Circles

Label : Transmission Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Aernout : Woehoe! Joepie! Wow!
Yeah! Bang bang bang!
Hakke-takke-hakketakke.
Grom, grom, groooom.

Wat een plaat, die nieuwe full-length van After Forever! 'Invisible Circles' heet het ding, en ik vermoed dat hij nogal veel gedraaid gaat worden, hier in huize Aernout. Was ik vorige maand nog niet overdreven enthousiast over de mini-CD voorganger 'Exordium', alles wordt nu goedgemaakt door het promo-exemplaar dat ik hier in mijn handen heb. Nou ja, het hoesje dan, want de CD zelve die zit in mijn CD speler, natuurlijk.

Sander zei vorige maand nog in een interview met ondergetekende dat de nieuwe plaat de stevigste tot nu toe zou worden. Nou, daar is geen woord van gelogen. Een nummer als "Through Square Eyes”, bijvoorbeeld, wordt gekenmerkt door de meest agressieve grunts die ik Sander Gommans ooit heb horen produceren. Er zijn genoeg rustpunten op de plaat, maar met name die grunts zijn agessiever dan ooit, dieper, rauwer, langer, prominenter... En dat terwijl, en dat is een verrassing, maar een vreselijk goede verrassing, er daarnaast ook cleane vocalen toegevoegd zijn. Van wie? Nou, van Bas Maas, de andere gitarist van de band. En dat zijn zoals gezegd verduiveld fijne zangpartjen, die hij tot ons brengt. Ook Floor, die mij op 'Exordium' soms wat tegenviel, heeft mijn redelijk grote vertrouwen in haar zangkwaliteiten gewoon weer helemaal hersteld.

Ze schuwen het experiment niet, op 'Invisible Circles', dat dient te worden gezegd. Niet alleen is er die toevoeging van de cleane zang, maar ook het intro van het negende nummer, "Two Sides”, is daar een voorbeeld van. Dat had namelijk niet misstaan op de nieuwe plaat van DJ Triesto (als die gast nog bestaat). Gelukkig wordt niet al te lang daarna duidelijk dat dit geen te ver doorgevoerd experiment is, maar eerder een kleine homage aan jaren 80 rockbands. Daarnaast is er redelijk veel ruimte voor spoken-word scenes, over de toekomst van een kind (ruzie tussen aanstaande vader en moeder), over de bestaansmogelijkheden van de relatie tussen die ouders (later), waarbij duidelijk wordt dat die er niet zijn, en dat het (door de vader ongewenste) kind hiervan getuige is.

In "Eccentric” laat Floor de meeste gothic zangeressen uit in elk geval het vaderlandse genre nog maar eens horen hoe het wel moet. Zo hoor je dus te zingen: zuiver, krachtig (ook al is het in dit nummer dan ingetogen). En dan is het niet eens zo erg dat het viool-loopje aan het begin van het daaropvolgende "Digital Deceit” wel heel veel weg heeft van de alom bekende muzikale thema's uit de Peter Jackson trilogie. Ik kan mij overigens ook niet van de indruk onttrekken dat de laatste tien seconden van "Beautiful Emptiness” geleend zijn van Dimmu Borgir's laatste release, 'Death Cult Armageddon'.

<< vorige volgende >>