Listen live to Radio Arrow Classic Rock
A Taste Of Fear - God’s Design

A Taste Of Fear - God’s Design

Label : Time To Kill Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Leon : ‘God’s Design’, zo luid de titel van het debuutalbum van de Italiaanse band A Taste Of Fear. Bandleider, bassist en liedjesschrijver Michele Attolino besloot in 2014 de band te starten en vond snel een zanger in Stefano Sciamanna. In 2015 completeerden drummer Flavio Castagnoli en gitarist Emiliano Pacioni de groep. De muziek bestaat voornamelijk uit thrash metal met death metal invloeden, het doet mij af en toe denken aan de band Death, vooral de grunts, de ruimte die de bas krijgt en soms ook de gitaar riffs. In ieder geval zijn de heren prima in staat om lekkere thrash metal te maken en is bij vlagen erg goed, ook is het wel verfrissend dat de basgitaar wat meer ruimte krijgt dan gewoonlijk, er zitten bijvoorbeeld een paar prima bas solo’s in. Het is wel duidelijk dat bassist Michele Attolino de liedjes schrijft, want naast solo’s is de basgitaar namelijk door het gehele album sterke aanwezig.

Eigenlijk is de bas té sterk aanwezig, voornamelijk in de mix overheerst de bas net iets te veel waardoor het niet écht lekker is om naar het album te luisteren. De songwriting is ook niet overal even goed, de nummers zijn eigenlijk wat te lang en hierdoor krijg je constant het gevoel dat riffs zich te veel blijven herhalen, wat op een gegeven moment gaat vervelen. Daarnaast zijn de overgangen tussen de riffs niet altijd even sterk en heb je het gevoel dat je naar meerdere nummers aan het luisteren bent. Ook mis je op een aantal momenten een tweede gitarist of extra gitaar partijen, met name in de (zeer matige) gitaar solo’s, van Emiliano Pacioni, waar de boel nu ineens helemaal inzakt. Pacioni is overigens wel een prima gitarist hoor maar wilt in de meeste solo’s graag laten zien dat hij héél goed gitaar kan spelen, ik heb dan liever een iets langzamere solo die wel goed klinkt, je hoort nu dat het iets te hoog gegrepen is. Nog een puntje van kritiek is voor zanger Stefano Sciamanna, die klinkt namelijk op alle nummers teveel hetzelfde, wat jammer is gezien hij een prima stemgeluid heeft. Als hij meer zou doen met dynamiek, ritme, en inleving zou het veel interessanter zijn om naar hem te luisteren.

Eigenlijk is het alleen drummer Flavio Castagnoli die als enige geen steekjes laat vallen, als de overige bandleden even dynamisch zouden spelen zou het album een stuk interessanter zijn geworden. De band bewaard de beste nummers (o.a. ‘The Passage’) voor het einde en bieden zeker potentie. Het is dan ook zeker geen slecht album geworden maar heeft niet de kracht om mij een hele CD geboeid te houden, er is nog genoeg ruimte ter verbetering. Wel ben ik benieuwd naar een volgend album, de potentie is er namelijk wel.

<< vorige volgende >>