Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Amplifier - Trippin With Dr. Faustus

Amplifier - Trippin With Dr. Faustus

Label : Red Essential | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Wim : Ik heb een haat-liefde verhouding met Amplifier. De band rondom zanger/gitarist/componist Sel Balamir is verantwoordelijk voor albums als ‘The Octopus’ en ‘Echo Street’, wat voor mij uiteindelijk het mooiste album van 2013 bleek te zijn. De band wist op onnavolgbare wijze eigenzinnigheid te koppelen aan fantastische songs. Maar het jaar daarop verscheen ‘Mystoria’ en bleek de band de koers toch weer omgegooid te hebben naar de meer experimentele koers van de beginjaren. Geen slecht album maar het haalde het niet bij ‘Echo Street’. En ondanks de wens van Balamir om elk jaar een nieuw album uit te brengen, bleef het toen een paar jaar stil. Tot nu dan, want met ‘Trippin Dr Faustus’ brengt de band uit Manchester haar eerste album uit op het nieuwe Red Essential Label. En helaas slaat de band de plank weer volledig mis.

Misschien ligt het ook wel aan mij en moet ik ‘Echo Street’ niet als referentiepunt nemen. De band doet dat zelf namelijk ook niet. Ook live komt dat album nou niet echt prominent aan bod. Dus blijkbaar vindt de band juist het tegenovergestelde van mij: ‘Echo Street’ is de vreemde eend in de bijt en niet de andere albums. Ik luister naar deze nieuwe plaat en vijf nummers verder heb ik nog niets gehoord waar ik enthousiast van wordt. Vrijwel alles is midtempo en alles is onderling inwisselbaar. Geen opvallende structuren, er worden geen verschillende sferen gecreëerd. In plaats daarvan klinken alle riffs van Balamir en Steve Durose hetzelfde: gelaagd, af en toe breed uitwaaierend en af en toe herinnerend aan de grunge van eind jaren 80, Het eerste nummer dat iets van een glimlach op mijn gezicht tovert is ‘Horse’ waarin mooie zanglijnen zitten verwerkt en de gitaren klinken als die van Soundgarden ten tijde van ‘Ultramega OK’. Het navolgende ‘Anubis’ blijkt achteraf het enige nummer te zijn dat nog herinnert aan ‘Echo Street’; een breekbaar liedje met fraaie zang en melancholisch gitaarwerk. Ook ‘Supernova’ is interessant, maar de opleving is kort want ‘Silvio’ is weer een nietszeggende track. Het album sluit af met ‘Old Blue Eyes’ waarin experiment en structuur hand in hand gaan.

Al met al dus (weer) teleurstellend. Vooral ook omdat ik weet dat de band zoveel beter kan. Maar beter in deze, refereert aan een muzikale koers die de band definitief heeft verlaten.

<< vorige volgende >>