Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Blind Seer - Apocalypse 2.0

Blind Seer - Apocalypse 2.0

Label : Massacre | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Cedric : De Belgische band Blind Seer werd opgericht in 2013 met als doel metal te gaan maken, maar dan wel van de experimentele soort en zonder oogkleppen. De band zou reeds een eerste EP hebben uitgebracht, doch is deze debuutplaat mijn eerste kennismaking met de muziek van Blind Seer. Het klopt inderdaad dat er over de hele lijn een hele hoop verschillende muzikale invloeden terug te horen zijn op ‘Apocalypse 2.0’, maar hoe vertaalt zich dat naar songs toe?

Het eerste nummer op de plaat, ‘Deafening Silence’, opent met een modern klinkende riff en een hoog gillende uithaal, waarna men regelmatig referenties laat horen aan bands als Fates Warning, Nevermore of Queensrÿche bijvoorbeeld. De kenner begrijpt hier al uit dat Blind Seer kiest voor een redelijk progressieve metalsound, zonder de melodie in de muziek uit het oog te verliezen. Maar de band laat naarmate de plaat vordert een heleboel andere elementen voorbijkomen, zoals invloeden uit jazz of sfeervolle achtergrondkoren bijvoorbeeld. Maar naast melodieze progmetal maakt Blind Seer ook gretig gebruik van een dikke laag industrial.

Hakkende drums worden afgewisseld met modern klinkende riffs en donkere vocalen, waardoor men toch een vorm van originaliteit toevoegt aan de gekendere progmetal formules. Instrumentaal weet de band soms nog redelijk te boeien, maar vocaal vind ik dit zeker geen sterke plaat. Zanger ‘Wan’ komt slechts sporadisch op de proppen met memorabele zanglijnen, maar over het algemeen vind ik de zang wat eentonig en soms lijkt het wel alsof men een hele hoop effecten heeft aangewend om de oneffenheden in de zang te verhullen. Ook productioneel klinkt ‘Apocalypse 2.0’ niet helemaal top, waardoor de plaat toch minder impact heeft op de luisteraar.

Echt slecht is de muziek van Blind Seer niet, maar ik blijf met een dubbel gevoel achter. Ik hoor een band met talent en een tijd extra zoeken naar die eigen sound zou al een hoop kunnen verhelpen. Aan de songwriting zelf is echter ook nog wel werk. De muziek klinkt hier en daar inderdaad origineel, wat ook de bedoeling was, maar ik mis echt memorabele songs. In de David Bowie cover ‘Starman’ komt de band nog het best voor de dag, wat toch wel jammer is op een eerste album.

<< vorige volgende >>