Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ignea  - The Sign Of Faith

Ignea - The Sign Of Faith

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Ignea komt uit Oekraïne en begon in 2011 met als naam Parallax. Men speelt oriëntaalse metal. De basis is symfonische metal met allerlei invloeden. De debuut EP ‘Sputnik’ werd gevolgd door de single ‘Petricher’ in 2014 waarop Yossi Sassi (toen nog in Orphaned Land) bouzouki en een gitaarsolo speelt. De volgende single ‘Alga’ was dan weer opgenomen met een volledig orkest. U ziet er is veel mogelijk bij deze band, welke zijn naam in 2015 in Ignea veranderde. Nu is er eindelijk het debuutalbum ‘The Sign Of Faith’ dat in eigen beheer uitgebracht werd, maar heel degelijk klinkt.

De eerste song ‘Seytanu Akbar’ begint met heldere klanken, waarna zware, drassige riffs weerklinken. Man en vrouw zingen samen clean, maar er zijn ook incidentele grunts. Zowel zangeres Helle Bogdanova als toetsenist Evgeni zijn verantwoordelijk voor deze growls. Deze zouden talrijker gebruikt zijn dan voorheen. Thrashy raggende gitaren – met zelfs een nu metal tintje – vormen ook in ‘Alexandria’ de basis, maar hier is veel normale vrouwenzang, het is aanstekelijk, beetje poppy zelfs, maar er is ook een knappe gitaarsolo. In het uptempo rockende ‘Petrichor’ horen we dus Yossi Sassi en hij speelt een mooie, glijdende gitaarsolo. In feite heeft de muziek van Ignea veel verwantschap met Orphaned Land. Niet alleen door hun oosterse tierlantijntjes in de nummers, maar ook omdat ze een boodschap van vrede verkondigen en ‘Seytanu Akbar’ is een protest tegen terrorisme. En vrouwenzang is prominent aanwezig, ook in de mooi gezongen, weemoedige ballade ‘Theatre Of Denial’ en tussen de stevige riffs en strijkers in ‘Jahi’. Dit nummer trekt dan weer de aandacht met een klaterende snelle neoklassieke gitaarsolo. Het album wordt nu meer en meer symfonisch met strijkers en orkest, al blijft de basis stevige riffs en zang. Her en der horen we een gesproken fragment of een stuk grunt, maar de muziek zit goed in elkaar en blijft toegankelijk. De vroegere single ‘Alga’ is daar een goed voorbeeld van, terwijl harpachtige klanken in ‘How I Hate The Night’ gevolgd worden door filmische grandeur en erg folky zang. De band doet me ook wel aan Xandria denken met zijn catchy songs, al dacht ik hier even aan Blackmore’s Night. Het tiende nummer blijkt een cover te zijn van een voor mij onbekende groep Ultra Sheriff en ook hier zit een toffe melodie in verstopt die je niet meer loslaat. Er wordt uitstekend gemusiceerd en men beheerst een verscheiden palet aan stijlen. Sterk debuut.

<< vorige volgende >>