Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Danzig - Black Laden Crown

Danzig - Black Laden Crown

Label : AFM Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Neithan : Glenn Danzig wordt ook een jaartje ouder, en wellicht daarom dat er steeds meer tijd komt tussen zijn albums: voorganger ‘Deth Red Sabaoth’ stamt al weer uit 2010, en daartussen zat alleen het coveralbum ‘Skeletons’ uit 2015. Samen met drummer John Kelly en Tommy Victor op de gitaar is hier dan het derde Danzig album uit de cijferloze serie (na 7:77 al laatste, en na de albums ‘Circle Of Snakes’ uit 2004 en het eerder genoemde ‘Deth Red Sabaoth’). In de begeleidende promotekst bij het album wordt ook uitdrukkelijk verwezen naar het vijfentwintigjarig jubileum van de klassieker ‘Danzig III: How The Gods Kill’. Een teken dat dit album aan dit legendarische album doet denken of een afleidingsmanoeuvre omdat dit ‘Black Laden Crown’ niet in de buurt komt? Ik denk het laatste…

Het album is Danzig pur sang, maar nog nooit heb ik een album van de goede man gehoord dat zo op de automatische piloot is gespeeld, en sinds ‘Danzig 5: Blackacidevil’ een album met zo weinig diepgang en duistere soul. En dat begint al eigenlijk bij de start van dit album. Het openende titelnummer heeft een onnatuurlijke break na 2/3 van het nummer. Het geluid wordt opeens anders en het voelt of het laatste derde deel er op een of andere manier gewoon willekeurig aan is vastgeplakt. Bovendien is Danzig niet meer zo goed bij stem – hij wordt immers ook een jaartje ouder – en dan staat zijn stem eigenlijk te fors in de mix. En dat is het probleem, Danzigs’ stem is ook niet meer zo diep bij stem als vroeger in de hoogtijdagen van de jaren negentig, soms voelt het zelf kortademig aan. Zijn stem draagt niet meer de nummers om het zo maar te zeggen. Het tweede nummer is dan wat beter, omdat daar de gitaarriff vet is en de instrumenten vetter in de mix staan, maar het euvel is dan al geschiedt: je hoort dat Glenn aan bereik heeft ingeleverd, en net die stem was zijn handelsmerk. ‘Devil On Hwy 9’ is het eerste nummer wat mijn aandacht trekt, ook al is Glenn Danzig’s stem hier evenmin in optima forma: vette riff, goed bandgeluid en blijkbaar vinden ook de officials dit het sterkste nummer met het oog op de Danzig-fans zoals ik, want van dit nummer is een lyric video gemaakt. Helaas halen de andere nummers echt niet het niveau van dit nummer. ‘Last Ride’ is dan na dit nummer een deuntje wat weer op Danzig-autopiloot gaat, maar de diepgang van het oude materiaal mist, het grote euvel van dit album. En zo kabbelt de plaat maar voort, pas bij ‘But A Nightmare’ bouwt een nummer weer op naar iets wat op een climax lijkt. Helaas volgt gelijk na zo’n nummer een slaapverwekkend deuntje als ‘Skulls Daisies’, en ook ‘Blackness Falls’ lijkt maar niet van de grond te komen. En zo kabbelt dit ‘Black Laden Sun’ door tot en met de laatste tonen van ‘Pull The Sun’

‘Black Laden Crown’ legt het duidelijk af tegen andere ‘nieuwe’ Danzig platen als 'Danzig 6:66: Satans Child', 'Deth Red Sabaoth', en zelfs het cover-album ‘Skeletons’ van twee jaar geleden klonk meer als Danzig dan dit ‘Black Laden Crown’. Waar de wolf Danzig op bijvoorbeeld ‘Deth Red Sabaoth’ kon huilen in nummers als ‘On A Wicked Night’ of de twee ‘Pyre Of Souls’ nummers, is dat op dit nieuwe ‘Black Laden Crown’ niet het geval. En eerlijk is eerlijk, ook de muziek zelf klinkt plichtmatig en niet gedragen als deze twee nummers van zeven jaar geleden. Op alle fronten is dit ‘Black Laden Crown’ te omschrijven als een mat album. Vroeger kon Glenn wedijveren met Ian Astbury (The Cult) als iconische rockstem, maar anno nu niet meer. Misschien had Glenn geen instrumenten moeten bespelen tijdens de opnames en alle energie op de zang moeten richten, dan had het album misschien meer bezieling gehad. Aan de andere kant: de zang is niet goed op deze schijf, Glenn heeft echt niet de inhoud van vroeger, net als andere zangers die richting de pensioenleeftijd gaan (wie had dat vroeger gedacht, metalzangers die het pensioen halen?). Het is heel erg, maar dit album voelt als een gekortwiekte roofvogel die niet meer beseft dat het beestje niet meer ongenaakbaar hoog kan vliegen. Dat Danzig een score als dit album krijgt, doet mij eigenlijk pijn… Ik zet nog maar eens een oudje op, één van de vier eerste platen: misschien wel ‘Danzig III: How The Gods Kill’, want dat is een product dat wel tijdloos is en blijft!

<< vorige volgende >>