Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Obscure Spinx - Epitaths

Obscure Spinx - Epitaths

Label : Eigen beheer | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Cedric : Met ‘Epitaphs’ is de Poolse band Obscure Sphinx reeds toe aan haar derde album. Na ‘Anaesthetic Inhalation Ritual’ uit 2011 en het goed onthaalde ‘Void Mother’ uit 2013. Volgens de informatie dat ik kan terugvinden werd ‘Epitaphs’ reeds uitgebracht in 2016, maar vermits er kortelings een vinyl release gepland staat voor deze plaat zal men de band en hun muziek nogmaals onder de aandacht willen brengen. We kunnen het hen niet kwalijk nemen, extra reclame is altijd meegenomen natuurlijk.

De band heeft over het algemeen een moderne sound waarin ze elementen uit post metal, post hardcore, doom en zelfs af en toe wat Djent aanwenden om zo tot een coherent geheel te komen. Denk aan een mix van bands als Cult Of Luna, Neurosis en Animal Alpha, maar ook bepaalde referenties naar Meshuggah en Deftones vallen regelmatig terug te horen in de sfeervolle songs van Obscure Sphinx. Zangeres Wielebna heeft een zeer krachtige stem en weet doorheen alle songs te imponeren met haar bereik en de afwisselende vocalen die ze laat horen. Deze dame kan screamen en grunten, maar wanneer de muziek er om vraagt kan ze ook heel gevoelig uit de hoek komen. Haar zweverige zanglijnen doen me regelmatig denken aan een vrouwelijke variant op Chino Moreno van Deftones, wat zeker als compliment beschouwd mag worden. De songs op ‘Epitaphs’ zijn over het algemeen vrij lang van aard, maar vervelen doen ze niet. De donkere atmosfeer in de muziek zorgt ervoor dat de plaat over de hele lijn blijft boeien, maar echt uitschieters qua songs kan ik ook niet meteen aanduiden. De opnamekwaliteit van de plaat is zeer goed te noemen en zorgt ervoor dat alle lagen van de muziek helder door je speakers knallen.

Voor wie fan is van voornoemde bands zal Obscure Sphinx zeker geen tegenvaller zijn. De band brengt ons met ‘Epitaphs’ een meer dan degelijk album, dat nergens echt spectaculair wordt, maar wel over de hele lijn kan blijven boeien. Dat is op zich ook al een prestatie. Oh ja, ook nog even vermelden dat de cover art afkomstig is van de hand van Mario Duplantier (Gojira).

<< vorige volgende >>