Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Les Discrets  - Prédateurs

Les Discrets - Prédateurs

Label : Prophecy Productions | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Vera : Tussen 2010 en 2012 vergaarde Les Discrets bekendheid met de albums ’Septembre Et Ses Dernières Pensées’ en ’Ariettes Oubliées’, daarna werd er een periode van bezinning ingelast en konden we als mooie herinnering nog hun live registratie op Roadburn aanschaffen. Bezieler Fursy Teyssier concentreerde zich op zijn werk als producer van animatiefilmpjes, maar is ook altijd als ontwerper van artwork en tekenaar actief geweest. Ook nieuwe muzikale ideeën borrelden op, maar die bleken wel lichtjes een andere richting uit te gaan dan vorig werk. Van de dromerige shoegaze met metalen tintje evolueerde men naar dark indie rock met elektronische basis, met invloeden uit triphop en soundtracks uit de jaren zeventig. Dit is een hele mond vol, maar geen paniek: Les Discrets is heus nog wel herkenbaar als de band die we eerder kenden. Het is alleen nog een beetje rustiger en meer doordacht geworden.

We werden voorzichtig voorbereid op deze veranderingen met de uitgave van enkele EP’s en concerten. Nu is er eindelijk het derde album ‘Prédateurs’, al lag dit al een poosje te wachten op release. Het is een bijzonder atmosferische luisterbelevenis geworden met nieuwe invalshoeken. Intro en titelsong ‘Prédateurs’ manifesteert zich in een ambient/triphop sfeer waar Antimatter vroeger ook goed in was. Trage, sfeervolle klanken met een verontruste sample van een stem die declameert over de teloorgang van de wereld door de mens. Want dit is de kern van dit album: hoe de mens zich als roofdier gedraagt en alles naar de haaien helpt. ‘Virée Nocturne’ kennen we van de EP en start op een vredige manier die me aan ‘Daydream’ van Wallace Collection doet denken: de melodie, de bas… Met uitwaaierende gitaren en omfloerste zang heeft deze song zich al in ons geheugen genesteld, net zoals het prachtige ‘Rue Octavia Mey’ dat later volgt. De volgende songs charmeren met uitwaaierende klanken en dikwijls is er samenzang met Audrey Hadorn. Die beschouwende zang doet me in ‘Vanishing Beauties’ zelfs aan Pink Floyd denken en het mantra-achtige, repetitieve ‘Fleur Des Murailles’ is zelfs helemaal zonder gitaren.

Er zijn nog wel postrock elementen aanwezig, de muziek ademt en de gejaagde, half gesproken tekst (steeds in de Franse taal) in ‘Le Reproche’ beklijft. Het lijkt alsof men wat afstand neemt in ‘Les Jours D’Or’ door vervorming op de zang aan te wenden, maar toch blijft dit erg warmhartige muziek, ook al zou je dit bij termen die hier gebezigd worden (elektronica, ambient) niet verwachten. In het door soundtracks van de jaren zeventig beïnvloede ‘The Scent Of Spring (Moonraker)’ wordt James Bond en componist John Barry gehuldigd en dat resulteert in bijzonder fraaie uitwaaierende klanken vervuld met weemoed. ‘Lyon-Paris 7h34’ belichaamt de trein waarin al deze inspiratie opborrelde, in een instrumentaal langzaam aanzwellend slotakkoord. De cadans van de voorbijglijdende landschappen krijgt hier gestalte. Het is, zoals verwacht, misschien even wennen, maar dit is een prachtplaat om mijmerend op de bank met een goed glas wijn te beluisteren. Geef dit zeker een kans!

<< vorige volgende >>